Vrouw na de bouw

Foppe

2011-07-25T20:49:00.002+01:00

We hebben een nieuwe huisgenoot: Foppe.
Zelfgemaakt. Hij is een beetje lelijk, maar daardoor ook wel weer lief.
Toch?

Motormuis Mats

2011-02-13T14:25:00.002Z

Mats heeft zijn roeping gevonden: motormuis!

Stoere Mats

2011-02-13T14:22:00.002Z

Wat is stoer? Je eigen kind voor het eerst een boxershort en hemdje te zien dragen. Vooral in combinatie met dikke wollen sloffen!

Stoute Isis

2011-02-13T14:20:00.002Z

Broer en zus

2010-12-18T18:56:00.000Z

En een slee

2010-12-18T18:47:00.004Z

Mats wordt twee en dus krijgt hij een slee, moeten opa en oma hebben gedacht. Die kwamen op zijn verjaardag dus met een slee aanzetten. Een echte, ouderwetse, inclusief rugleuning. Op de dag dat Mats het kado kreeg, lag er geen vlok sneeuw, maar dat probleem was een paar dagen later al opgelost. We leven momenteel in een witte wereld en dat is behalve heel mooi en heel koud, vooral heel leuk voor sleebezitters. Mats en ik zijn er al twee keer op uitgetrokken met het nieuwe vervoermiddel en dat bevalt ons allebei prima. Eerst even proefglijden in de tuin, daarna het bos in. Dikke pret!

Jarige jet

2010-12-18T18:40:00.002Z

Mats is maandag 2 jaar geworden en dat betekent slingers, taart, trakteren en veel kado's. Hier een klein overzicht van (een deel van) de vangst van de dag: een loopfiets ('motor', aldus Mats), een timmerauto ('jeep', aldus Mats) en een treintje met rails ('Thomas', aldus Mats). Vanzelfsprekend is de 2-jarige erg blij met zijn kado's.

Sneeuw sneeuw sneeuw

2010-12-11T19:18:00.002Z

Klein!

2010-12-11T19:11:00.001Z

Nieuwe dame in the house: Isis!

2010-12-11T19:09:00.002Z

Kaartjes

2010-06-08T19:13:00.002+01:00

Soms heb ik een creatieve bui en dan zijn dit soort kaartjes het resultaat.

Op het strand

2010-06-08T18:59:00.001+01:00

Schattig.
Oma en kleinzoon op het strand bij het Mirnser Klif.

Hout hakken

2010-06-08T18:40:00.003+01:00

Na een avondje bbq-en kregen we het koud en gingen we naar binnen. Daar was het ook fris, en dus moest de open haard aan, vonden Truus en ik. Maar de aanmaakhoutjes waren op. Dat betekende dus: hout hakken. Veel ervaring hebben we daar beide niet mee. Daar moest maar eens verandering in komen!

Op de veranda gingen we - een beetje zenuwachtig - aan de slag. Laarzen met stalen neuzen aan, bijl in de hand, blok hout op een ander blok hout stapelen en hakken maar. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Echt. Eerst sloegen we natuurlijk tig keer mis (die opmerking heeft betrekking op zowel het hout als onze ledematen). Maar na een beetje oefenen ging het alras beter. Een kwartiertje hakken en gillen later hadden we een flinke voorraad dunne houtjes. Trots legden we ze in de open haard, met proppen papier eronder.

Verder dan dat zijn we niet gekomen. We hadden het zo warm gekregen van al dat gehak, dat de behoefte aan een knappend vuurtje volledig was verdwenen. De houtjes liggen er nog altijd, wachtend op een koude avond. Hopelijk moeten ze nog heel lang wachten.

Goede voornemens

2010-01-12T19:40:00.005Z

El jaar weer begin ik er aan, en elk jaar weer gaat het mis. Goede voornemens. Om ze te hebben, is niet zo moeilijk, na al die
copieuze kerstmaaltijden en een oudjaarsavond met te veel oliebollen en champagne. Om ze vol te houden: da's andere koek.

Dit jaar had ik bedacht om weer te gaan hardlopen. Omdat ik ergens had gelezen dat je al voor 1 januari met je goede voornemens moet beginnen (om je kans op succes te vergroten), zette ik het al in mijn kerstvakantie op een rennen. Maar liefst drie keer in een week sprintte ik over bospaadjes en zigzagde ik tussen schapen door over de ijsselmeerdijk. Heerlijk vond ik het en oh, wat ging het goed. Al dravend mijmerde ik over halve en hele marathons.

Helemaal fit, uitgerust en vol goede moed wat betreft mijn hardloopactiviteiten ging ik daarna weer aan het werk. Dat is nu precies anderhalve week geleden. Drie keer raden hoe vaak ik sindsdien heb gerend...

Niets te kiezen

2010-01-12T19:06:00.005Z

Wonen in een klein dorp op het platteland heeft veel voordelen (en heus ook nadelen, maar daarover later meer). Voordeel nummer 1: er is weinig tot niets te kiezen. Beschikt een beetje stad al gauw over minstens vijf of meer tandartsen, basisscholen, supermarkten, klusjesmannen, pedicures en autogarages (waardoor je uren kwijt bent aan het uitzoeken welke de beste, lekkerste of goedkoopste is); in een dorp ontbreken dat soort luxigheden doorgaans. Zijn ze er wel, dan hebben ze meestal een monopolie-positie en een minimale omvang.

Oudemirdum doet het voor een dorp met nauwelijks 3000 inwoners wat dit betreft uitstekend, want telt om precies te zijn 1 slager, 1 bakker, 1 dorpshuis, 1 fietsenmaker, 1 drogist annex postkantoor, 1 supermarkt(je), 1 elektricien, 1 kroeg, 1 hotel, 1 snackbar en 1 restaurant. Best veel, als ik het zo achter elkaar opsom. Oh ja, we hebben ook nog 1 basisschool.

Een ideale situatie voor mensen zoals ik, die moeilijk kunnen kiezen. Nooit hoef ik meer na te denken over waar ik boodschappen zal gaan doen, of waar we uit eten moeten gaan. Het maakt het leven een stuk eenvoudiger. Toen we laatst besloten dat het wilde stiekelhaar van Mats in model gebracht moest worden, wisten we direct wie dat moest doen: Grytsje, van de gelijknamige kapsalon. Inderdaad, de enige in het dorp.

Sneeuw sneeuw sneeuw

2010-01-11T09:41:00.007Z

Toch nog even wat schrijven over de sneeuw. Het was hier al mooi, maar met de sneeuw erbij wordt alles nog mooier. Vooral rondom zonsopgang en zonsondergang kleurt de lucht prachtig rood-paars-roze, en moet ik maar doorgaan met foto's maken. Zie hier het resultaat!

Ingesneeuwd

2009-12-30T20:02:00.004Z

Een beetje Nederlander was het deze week: ingesneeuwd. Ik dus ook. Twee keer kon ik niet naar m'n werk vanwege het slechte weer en de enorme hoeveelheid files, een keer moesten twee buren eraan te pas komen om mij en mijn auto van de oprit af te duwen.

En weer een andere keer kwamen we zelfs vast te zitten met auto en al, midden op de weg. Die was trouwens helemaal niet meer te zien, zo veel sneeuw lag er op. Het was zo'n 100 kilometer-per-uur-weg. Alleen die bewuste dag even niet. Toen reden we stapvoets, op de linker helft, omdat de rechter helft totaal onbegaanbaar was. En toen gebeurde het: de auto kon niet meer voor- of achteruit. Hoe veel gas we ook gaven.

We hadden die ochtend al een barre tocht (leuk woord) achter de rug: we waren vertrokken uit een ondergesneeuwd en spekglad Enschede en hadden er al ruim twee uur langzaam rijden in een sneeuwstorm op zitten. En uitgerekend op acht kilometer van ons huis konden we niet verder. Het was een bizar gevoel, alsof we ineens in Canada zaten, of in een spannende film. Alleen was het allemaal echt, en dus minder leuk. Vooral omdat Mats (net 1 jaar) ook in de auto zat. En dat matcht niet echt lekker: een kind en vast zitten in de sneeuw.

Gelukkig zijn mensen in dit soort tijden ineens erg behulpzaam. Spontaan gingen andere automobilisten (die ook vast zaten) ons duwen, schepten twee andere mannen de sneeuw voor onze banden weg en toen ook dat allemaal niet hielp, bood weer iemand anders aan om ons uit de sneeuw te trekken met zijn four wheel drive! Waarom heb je anders zo'n auto?

Prachtig he? Die verbroedering. En dat allemaal vanwege een fikse sneeuwbui. Van mij mag het nog wel even winter blijven. Ziet alles er ook een stuk mooier uit.

Koude voeten

2009-10-25T07:12:00.007Z

Dit zijn ze: Mats' allereerste schoentjes. Ik vind ze helemaal geweldig. Lekker snoezig. De reden dat ik ze kocht, is minder snoezig.

Het zit zo. Op een frisse zaterdagmiddag struinden we met Mats over de kerstmarkt in Harlingen. Poffertjes eten, gluhwein drinken, meezingen met een kerstkoortje, zelfgemaakte slingers kopen. Dat soort dingen.

Na een uurtje begon Mats ineens te huilen en te trappelen met z'n voetjes. Eerst dacht ik nog dat hij dat deed omdat ' ie moe was, of honger had. Maar al snel begreep ik de echte reden van zijn gejammer. Hij had het koud. Te koud.

Terwijl andere kindertjes van zijn leeftijd allemaal dik ingesnoerd zaten in centimeters dikke voetenzakken, skipakken, moonboots en flinke wanten - het was tenslotte maar 4 graden boven het vriespunt -, droeg Mats een gewoon spijkerbroekje en twee paar sokken. Natuurlijk had hij wel een muts op en een dikke winterjas aan, maar geen thermobroekje, handschoenen, gewatteerde laarsjes of dikke maillot. Niets van dat alles.

Met een enorm schuldgevoel - ontaarde ouders! - liepen we zo snel mogelijk terug naar de auto. Mats gilde het inmiddels uit. Snel de motor gestart, kachel op de hoogste stand gezet, fles warme melk in de snuit gedrukt, handjes en voetjes warm gewreven. Na een kwartiertje was het mannetje weer op temperatuur en viel hij in slaap.

Met het schaamrood zo ongeveer nog op de kaken, heb ik maandag meteen schoentjes voor Mats gekocht (de moonboots waren uitverkocht). Het maakte me niet uit hoeveel ze kostten, als ze maar warm waren. Ook heb ik meteen handschoenen en een dikke voetenzak voor hem geregeld, en inmiddels is Mats ook eigenaar van een skibroekje en all-in-one-skipak. Zodat hij er voortaan lekker warmpjes bij zit. Letterlijk.

Geboorteboom

2009-10-24T11:52:00.002+01:00

Gaasterlan-Sleat. Zo heet de gemeente waarin we wonen. Niet echt een gebruiksvriendelijke naam, zeker niet in het Hollands. Want ' Sleat' spreek je uit als slet. Maar dat terzijde. De naam van onze gemeente mag dan niet 'je dat' zijn, maar de tradities die ze er hebben, zijn des te leuker. Ze doen er namelijk nog aan geboortebomen.

Voordat ik in Friesland kwam wonen, had ik er nog nooit van gehoord. Maar inmiddels weet ik precies wat dat zijn; geboortebomen. Vroeger kregen inwoners van de gemeente bij de geboorte van hun kindje een boom. Tegen de tijd dat de zoon of dochter ging trouwen, kon hij of zij de boom omhakken en het hout verkopen. Met dat extra zakcentje kon de trouwerij of de uitzet gefinancierd worden. Een boom als investering voor later, dus.

Als een van de weinige (ik geloof zelfs de enige) gemeenten in Friesland houdt Gaasterlan-Sleat deze traditie nog altijd in ere, zo merkten we een tijdje geleden. We kregen een brief waarin stond dat we voor Mats een boom mochten uitzoeken. We konden uit wel tien bomen kiezen: eiken, iepen, lindes. Gelukkig had de ambtenaar afbeeldingen toegevoegd van de betreffende bomen en hun eigenschappen. Dus hoe lang en wanneer ze bloeien, op welke grond ze het beste groeien, of ze veel of weinig ruimte nodig hebben. Enfin, aan alles was gedacht.

Wij kozen uiteindelijk voor een zwarte linde. Een paar weken nadat we onze voorkeur hadden doorgegeven, kwamen twee mensen de boom planten. Echt waar! Op een zaterdagochtend belden ze aan, om stipt tien uur. Mats en ik gingen natuurlijk mee naar buiten, om te kijken hoe De Boom werd geplant. De meneer en mevrouw hadden hun eigen schep bij zich. Het enige wat ik hoefde te doen, was aangeven waar de linde moest komen. De rest deden zij.

Binnen vijf minuten stond de linde in de tuin. Als bewijs kreeg Mats een soort diploma. Nu maar hopen dat Mats ooit gaat trouwen.

He-le-maal in Friesland

2009-10-16T19:50:00.007+01:00

In Friesland? Dat is toch een heel eind rijden? En hoe doe je dat als je naar je werk moet in Hilversum? Blijf je daar dan overnachten?

De reacties die ik krijg van Randstedelingen zodra ze horen waar ik woon, kan ik inmiddels wel dromen. Inderdaad, he-le-maal in Friesland. Mijn auto is standaard uitgerust met overlevingsdekens, snowboots, koffiezetapparaat en allerhande anti-vriesproducten. Voor het geval ik tijdens die monstertocht van vijf kwartier panne krijg.

Dat die rare provincie dus helemaal niet zo ver van de bewoonde wereld ligt, valt veel mensen mee. Maar dan nog, waarom Friesland of all places? Voor een antwoord op die vraag verwijs ik naar bovenstaande foto's: genomen op een zaterdagmiddag in september, al varend op ons eigen bootje op het Heegermeer, op nog geen vijftien minuten rijden van onze boerderie. Daarom, Friesland.

Tweede leven

2009-10-07T19:32:00.002+01:00

Veel in ons huis is nieuw. Slechts een paar dingen komen nog uit de originele boerderij. Zoals de voorgevel, de steentjes waarmee de muren zijn gemetseld en: deze boerderijdeur. Jarenlang lag ' ie functieloos in de tuin, tot vorige week. Toen kon ik het niet langer aanzien en heb ik hem eens flink onder handen genomen met allesreiniger, schuurpapier en metallic-kleurige verf. Het resultaat: een flitsend deurtje, al zeg ik het zelf. Het loodzware gevaarte - een kilo of 70 weegt de deur zeker - doet nu dienst als staande muurdecoratie in de woonkamer, naast onze roze bank. Is weer eens wat anders dan een schilderij.

Housewarming

2009-10-07T18:22:00.007+01:00

Tijd voor een feestje. Dat was het deze zomer. Om te vieren dat Het Huis Af Is. En omdat we al in geen miljoen jaar meer een feestje hadden gegeven. Daar hadden we trouwens een goed excuus voor: het huis was nog niet af.

Na al ruim anderhalf jaar in de boerderij te hebben gewoond, konden we het niet langer uitstellen, de housewarming. Bouwers en klussers die ons hadden geholpen, moesten eindelijk eens het resultaat zien van al hun noeste arbeid.

En dus mestten we de boekenkast uit, schudden we het beddengoed op, hingen we schilderijen recht, snoeiden we hegjes en maaiden we het gazon. We leenden tenten, tafels en stoelen, regelden hapjes bij een goede cateraar, haalden de plaatselijke slijter leeg en nodigden iedereen uit die we de afgelopen jaren in meer of mindere mate sociaal hadden verwaarloosd.

Daarna begon het Grote Wachten op De Eerste Gasten. Al jaren is mijn grootste nachtmerrie dat ik een feest geef, maar niemand komt. Gelukkig kwam de droom tot nu toe nooit uit en hoefde ik nooit in mijn eentje de taart op te eten. Ook deze keer weer was ik onterecht zenuwachtig geweest: tegen vijven stond de tuin vol jong en oud volk, knalden de champagneflessen en gaven Wilfred en ik als volleerde gidsen rondleidingen door het huis.

Zo ging het een paar uur lang door, totdat iedereen moe was, of dronken. De volgende dag waren er de bekende katers, vieze asbakken en bergen rommel. Maar dat deed er allemaal niet toe, want ik voelde me vooral erg blij en trots. En dankbaar. En meer van dat soort gevoelens die horen bij het afronden van een groots en meeslepend project. Af, dat is het.

Racebaan

2009-08-10T20:16:00.004+01:00

De meeste kinderen zetten het op een rennen zodra ze ons huis binnenstappen. Of ze gebruiken onze woonkamer als racebaan. Dat laatste deden Tygo en zijn broertje Luuk onlangs.

Luuk zit in een soort van autootje, Tygo duwt, en rent. Heel hard. Zo hard, dat het wagentje uiteindelijk omvalt!

Heet

2009-08-10T20:02:00.006+01:00

Vrijdag was het heel warm. Heet, zeg maar gerust. En dus gingen we even het water op met ons bootje. Na een tijdje tuffen op het Heegermeer, gooiden we het anker uit en doken in het bijna rimpelloze water. Een eindje verderop deden andere mensen hetzelfde. En dat zag er zo uit.

Kuikenhaar

2009-08-10T19:39:00.004+01:00

Helemaal zoals het in Friesland hoort, heeft Mats blauwe ogen en blond haar. Alleen staan die lokken kaarsrecht overeind. Mats lijkt daardoor een heel klein beetje op een kuiken. Wel een heel lief kuiken, maar toch. Echt fraai is anders. Daarom hebben we laatst gel gekocht. Gel voor een 8 maanden oud kind. Hilarisch! Maar het helpt wel. Ik zal het zsm bewijzen met een foto. Wordt dus vervolgd.

Poes en vissen

2009-08-10T19:32:00.004+01:00

Eenvoudig maar oh zo mooi. Gezien in het Picasso museum in het Duitse universiteitsstadje Munster, twee weken geleden. Het zijn tekeningen van ene Lena M., een Zweedse, als ik het goed heb onthouden. De poes en vissen staan op schoonmaakdoekjes. Wie bedenkt dat nou? Lena M. dus. Ze heeft vast een heel vies aanrecht, want de doekjes zijn veel te mooi om daadwerkelijk te gebruiken.

Mats zonder brace

2009-08-10T18:34:00.007+01:00

Mats nog met brace (en coole sokken van de GAP!)

Lekker in z'n blootje, zonder brace en maillots

En hij past weer in de kinderstoel

Goed nieuws: Mats hoeft overdag geen brace meer te dragen. Driewerf hoera. Op 28 juli moesten we weer naar het ziekenhuis voor een foto en een afspraak met de orthopeed. Die legde een meetlat langs Mats' heupjes (op de foto, niet in het echt), dacht een paar minuten na (waarschijnlijk waren het een paar seconden, maar ik was zo zenuwachtig, dat het eindeloos leek te duren) en vertelde ons toen dat Mats de brace de komende twee maanden alleen nog maar 's nachts om hoeft te hebben. Joehoe!

Van schrik lieten we de brace gewoon om tijdens de terugweg. Eenmaal thuis deden we het apparaatje af en meteen begon Mats te tijgeren. Dat deed hij ook al met beugel, maar zonder gaat het soepeler. Aan het einde van de dag was de kleine vent zo moe van alle bewegingsvrijheid, dat hij een uur eerder dan normaal naar bed ging. Helemaal kapot!

Inmiddels is het twee weken later en is Mats al aardig gewend aan zijn leven zonder brace. Hij grijpt als een dolle om zich heen en maakt al kruipachtige bewegingen. Ook ik ben inmiddels gewend aan Mats zonder brace. Hij past weer in z'n maxicosi en in de kinderstoel, en kan op een warme dag gewoon in zijn blootje liggen (in plaats van maillots aan te moeten houden vanwege de brace). Ook de meewarige en ernstige blikken van voorbijgangers die al dat ijzer aan Mats zagen hangen, zijn verleden tijd. In plaats daarvan wordt er heel wat afgelachen als ze Mats nu zien. Meestal dan...

Eind september moeten we weer terug naar De Kramer, onze orthopeed. Misschien doet Mats het dan zo goed, dat de brace ook 's nachts af mag! Voorlopig ben ik hier al enorm blij mee.

Mats in het ziekenhuis

2009-05-29T21:00:00.003+01:00

Spannende dag: Mats moest weer op de foto in het ziekenhuis. Om te controleren hoe het met zijn heup is na twee maanden een spreidbroekje te hebben gedragen.

Inmiddels kennen we de procedure al een beetje. Briefje ophalen bij orthopedie, even wachten bij de rontgenafdeling, daarna Mats uitkleden in een kleedhokje. Door naar de fotoruimte, waar we Mats op een bank leggen onder een megagroot fotoapparaat. Wilfred doet een loodschort voor en trekt de beentjes van Mats recht (op aanwijzen van een deskundige natuurlijk) en als Mats helemaal goed ligt, verdwijnen de deskundige en ik achter een glazen wandje. Een druk op de knop en klaar is Kees. Tenminste, als de foto niet scheef is. Dat is de eerste keer wel het geval, dus doen we alles nog een keertje over. Dan is het goed.

Daarna terug naar orthopedie, waar de orthopeed zijn diagnose vertelt. Dit is het onderdeel waar de emoties mee gaan spelen en het echt spannend wordt. Tenminste, dat was de eerste keer het geval.

Vandaag valt het allemaal mee. Geen opwellende tranen of heftige moedergevoelens. Misschien komt het door de joviale orthopeed. Of door Mats, die vrolijk ligt te brabbelen in zijn wandelwagen. Aan de diagnose ligt het in elk geval niet, want die is niet geweldig. Hoewel het beter gaat met Mats' heup- de heupkom is al iets ronder dan de vorige keer (de hoek was geslonken van 34 naar 29 graden) - is het nog niet optimaal. En dus moet Mats de spreidbroek nog eens twee maanden om, zo vertelt de orthopeed.

Als na die tijd de heup nog niet goed genoeg is aangepast, moet Mats heel misschien geopereerd worden, voegt hij er nog even snel aan toe. Even schrik ik toch ineens, en overvalt me een kleine paniekaanval. Maar al even snel word ik ook weer rustig. Alles went: de spreidbroek (al duurde dat wennen wel drie weken in plaats van een halve dag, zoals de orthopeed had gezegd), het ziekenhuis en als het moet, kunnen we ook wennen aan een operatie.

Even later lopen we weer door de ziekenhuisgangen, op weg naar de auto. Mats lacht, en ik dus ook.

Kind aan boord

2009-05-14T09:56:00.003+01:00

Mats heeft zijn eerste tochtje op het water gemaakt, afgelopen zondag. Een stukkie van niks was het: van Hemelum, waar de boot afgelopen winter in de stalling stond, naar de haven in Elahuizen. Twee uurtjes tuffen, in het voorseizoen, over twee kleine meren. Stelt dus allemaal niets voor.

Toch was het voor mij ver genoeg om vantevoren helemaal zenuwachtig te zijn. Zo vroeg ik me af of het wel verstandig was, een kind meenemen aan boord (iets waar ik vorig jaar bij de koop van de boot nog zo luchtig over dacht). De geruststellende verhalen die ik hierover had gelezen op internet en de adviezen die ik had gekregen van mijn - op dit gebied zeer ervaren - broer en schoonzus was ik in 1 klap vergeten.

Ook vroeg ik me af of de motor het wel zou doen. En of het niet te hard zou waaien. Wel vijf keer checkte ik de website van de buienradar en het knmi voor de meest recente voorspellingen. Het was nu windkracht 2, maar die zou later op de dag en avond toenemen tot 4 en zelfs 6.

Hoe eerder we zouden vertrekken, hoe beter dus, dacht ik paniekerig, anders zouden we in een storm terecht komen, zou de boot zinken en zouden we allemaal verdrinken. Hoezo bezorgde moeder? Maar we konden niet weg, want Mats sliep nog.

Toen hij om kwart over een 'eindelijk' wakker werd, gaven we hem snel de fles en vertrokken we richting boot. Daar zetten we Mats in zijn wipstoeltje in de kajuit, tussen de bank en tafel. We startten de motor en gingen. Mats keek even vreemd op bij het horen van dat rare geluid, maar begon daarna vrolijk lachend te wiebelen in zijn stoeltje.

Na een uurtje varen op bijna spiegelglad water werd 'ie moe en wisselden we het stoeltje om voor de wieg van de kinderwagen. Speentje erin en tukken maar. Eenmaal in de haven scheen de zon volop en was het tijd om te proosten op de behouden eerste vaart samen met Mats. Die borrelde enthousiast mee vanuit zijn wipstoeltje in de kuip.

Volgende week gaan we weer. Kijken hoe zenuwachtig ik dan ben.

Rupsenplaag

2009-05-14T09:41:00.006+01:00

Hier op het platteland stikt het van de rupsen. Ze hangen aan onzichtbare draadjes, die weer aan de takken van bomen hangen, slingerend in de wind. Een kunstig gezicht. Minder kunstig is het als die beestjes op je hoofd vallen, of in je nek. Iets wat mij te vaak overkomt als ik door een van de bossen hier loop. Jakkes. Aan mijn liefde voor de natuur zitten grenzen.

Groene vingers

2009-05-11T06:44:00.002+01:00

Zo, de tuin begint eindelijk een beetje op een tuin te lijken. Dat werd ook tijd. De afgelopen jaren had het stuk grond rondom ons huis meer weg van een bouwput of vuilstort dan een mooi stukkie groen waar je lekker in verpoost. Niet echt een fraai uitzicht dus vanuit je nieuwe woonkamer. Bovendien was het ook nog eens levensgevaarlijk, want het zat vol met gaten waar je zomaar in kon vallen (Wilfred kan hierover meepraten).

Toen we vorig jaar februari na twee jaar bouwen eindelijk moe, maar voldaan op onze banken hingen uit te rusten van al die noeste arbeid, besloten we een doorstart te maken. We konden ons toch nauwelijks ontspannen na twee jaar in de hoogste versnelling te hebben geleefd. Eigenlijk kwam het dus heel goed uit dat de tuin nog niet klaar was.

Zo kwam het dat we, na twee maandjes rust, de overall en laarzen weer uit de kast haalden. We moesten wat doen en wel nu. Eerst sloopten we het huisje waar we twee jaar lang in woonden. Daarna ruimden we ons lapje grond op. Een stuk of vier containers van 10 kub elk waren nodig om alle stenen, houtresten, gips, puin kwijt te kunnen.

Wat overbleef was een hobbelig veld vol brandnetels en ander onaardig groen. Die (en dat) trok ik eruit, gewapend met handschoenen natuurlijk. Vervolgens kwam Willem, een dorpsgenoot, met zijn grote graafmachine langs om de grond op te hogen en te egaliseren.

Bij de Welkoop kochten we een zak graszaad. Als volleerd zaaiers strooiden we die zaadjes uit over het land. Toen ik dat deed, voelde ik me net iemand uit de Bijbel. Daarin komen ook altijd mensen voor die zaad uitstrooien over het land. Ik strooide het er trouwens met veel liefde in, want ik hoopte dat het gras dan beter zou groeien. En warempel, het heeft geholpen, want inmiddels hebben we een knap grastapijtje (op wat kale plekjes hier en daar na).

Maar met gras alleen ben je er nog niet. Hegjes moesten er komen, tegels, vlonders, olijfboompjes, een oprijlaan, paadjes, een schuurtje, boompjes, schuttingen, bloembakken, potten 'met iets leuks erin', tuinmeubelen, klimop en bodembedekkers. Man, wat een werk, zo'n tuin. En wat een kapitaal ben je eraan kwijt, als je niet oplet.

Na 1 jaar wroeten in de aarde is de tuin nog lang niet af. Maar we kunnen het in elk geval weer een tuin noemen, in plaats van een bouwput.

Maillots en andere oplossingen

2009-04-27T07:17:00.007+01:00

Sinds Mats een spreidbroekje draagt, past ' ie bij nergens meer in. Hij is veel breder geworden, en dus zijn z'n slaapzakjes, maxi cosi en kinderwagen ineens te smal. Erg jammer en onhandig allemaal. Maar niet getreurd. Met wat handdoeken, boxkleden, naaimachines en een stevige dosis creativiteit vinden we overal een oplossing voor. Lekker positieve basishouding, he?

Oma Willie is handig met naald en draad en maakt van een oude dekbedhoes twee prachtige slaapzakken, die onderaan lekker breed uitwaaieren. Het ziet er wat gala-jurkerig uit, maar Mats ligt in elk geval lekker warm en rustig in bed.

In de kinderwagen leggen we twee opgevouwen boxkleden, waardoor Mats zo hoog ligt, dat zijn beentjes over de rand vallen. In de maxi cosi doen we hetzelfde, maar dan met handdoeken. Echt fijn zit Mats nu niet, maar het kan ermee door. Jammer alleen dat nu de gespjes tekort zijn. En dus kruip ik achter de naaimachine om de bandjes te verlengen.

Maar Mats ligt door alle aanpassingen zo raar in zijn stoeltje, dat hij halverwege de autorit naar beneden glijdt. Het ziet er alles behalve comfortabel uit, en dus gaan we op zoek naar een ander autostoeltje. Op de site www.heupafwijkingen.nl vinden we een lijst met stoeltjes die geschikt zijn voor baby's met spreidbroek. De brede mutsy traveler staat er ook op. Via marktplaats vinden we een mooi tweedehands exemplaar waar Mats inderdaad perfect in blijkt te passen, zonder dat we ook maar iets hoeven op te hogen. Mats rijdt voortaan dus weer als een koning door het land.

Ledikantje, box en wipstoeltje hoeven we gelukkig niet te veranderen. Wel leggen we er een kussentje of opgerolde handdoek in, voor onder zijn onderbeentjes. Die steken vanwege de brace namelijk ietwat de lucht in.

Dan zijn kleren: gewone broekjes zitten niet zo lekker meer (die gaan plooien en dat irriteert natuurlijk), en dus stappen we over op de maillots en leggings. In de winkel ontdek ik dat ze vooral veel door meisjes worden gedragen, want ik zie alleen knalroze, paarse of leggings vol kant en andere tierelantijntjes. Maar wie zoekt, die vindt en dus kom ik uiteindelijk met een paar witte en grijze jongens thuis. Het is even wennen, maar inmiddels vind ik het eigenlijk heel erg schattig staan!

Moederhart en spreidbroek

2009-04-26T09:19:00.007+01:00

Een moederhart zit vreemd in elkaar. Zelfs het mijne. Vol verbazing luisterde ik altijd naar de verhalen van vriendinnen die moeder waren. Ze vertelden bijvoorbeeld dat ze het verschrikkelijk vonden als hun of andermans kinderen een prikje kregen, of ziek waren, of verdriet hadden. Sommige moeders moesten er zelfs van huilen.

Aanstellerij vond ik - nuchtere Noorderling - dat altijd. Maar al tijdens de zwangerschap vielen de eerste gaten in mijn doe-maar-gewoon-muur. Ik hoefde maar een documentaire, film of serie over zieke of ouderloze baby's te zien, en de tranen knalden er uit.

Dat het nog erger kon, ontdekte ik na de bevalling, toen de te vroeg geboren Mats in het ziekenhuis moest blijven en ik naar huis werd gestuurd (wegens een beddentekort op de kraamafdeling). Dikke, vette kraamtranen huilde ik, een hele middag en avond lang. En de volgende dag nog.

Ook ik bleek dus een echt moederhart te hebben, dat vol zat van de moederliefde. Verbazingwekkend, vonden zowel mijn vriend als ik. Ik had het zelfs in overvloed, zo ontdekte ik begin deze maand. Toen moest Mats weer naar het ziekenhuis vanwege een heupdysplasie; een aangeboren afwijking aan de heupen.

Samen met schoonmoeder Willie zat ik bij de orthopeed. Hij vertelde dat Mats een spreidbroekje moest gaan dragen, 23 uur per etmaal, 4 tot 6 maanden lang! Ik had me van te voren al flink ingelezen over heupafwijkingen en was dus niet verbaasd dat Mats zo'n broekje aan moest. En wist ook dat het voor zijn eigen bestwil was, want het alternatief was een versleten heup op zijn achttiende.

Maar moederharten zijn niet rationeel en zeker niet nuchter, dus hoorde ik alles met trillende onderlip aan. Die begon al gauw heftig te beven toen de assistenten Mats zo'n brace om probeerden te doen. Mats ging keihard huilen en woest trappen. Zo erg zelfs, dat de vrouwen het na 5 minuten opgaven. Zo veel tegenstand hadden ze nog nooit meegemaakt. We moesten hem eerst maar proberen te kalmeren met wat melk.

Nadat oma Willie dat had gedaan, probeerden de dames het opnieuw. Dit keer hadden ze ook een meer ervaren assistent meegenomen, voor de moeilijke gevallen, zeg maar. Weer zette Mats het op een janken, trappen en schreeuwen. Funest voor een moederhart, zo merkte ik, want ik kon mijn tranen nauwelijks binnen houden, net als mijn agressie jegens de vrouwen die hem pijnigden.

Na veel gewurm zat de brace eindelijk goed, zo vonden de mevrouwen. Ik vond het er allesbehalve goed uitzien, want Mats keek zwaar ongelukkig en was helemaal uitgeput. Gelukkig zou dat snel over zijn, zo verzekerden de assistenten mij. Na een halve dag zou hij wel gewend zijn.

Helemaal in trance en volledig onthutst liepen Willie en ik even later door de ziekenhuisgangen terug naar de auto. Mats in de maxi cosi tussen ons in (daar pastte hij trouwens bijna niet meer in vanwege de spreidstand van zijn benen. Die bungelden als slappe knakworstjes over de rand).

Willie huilde dikke tranen. Ik was lijkbleek, voelde me helemaal leeg. Onze moeder- en omaharten maakten overuren. Sinds die dag begrijp ik mijn vriendinnen helemaal. Moederliefde, daar doe je niets tegen.

Enfin

2009-04-23T23:41:00.004+01:00

Zonsopkomst in de achtertuin. Als ik wakker word, en beneden kom, zie ik soms dit. Een prachtig, verstillend landschap. Alsof ik me in een sprookjesboek bevind.

Ik keek net even naar een herhaling van De Wereld Draait Door, die geheel aan Martin Bril was gewijd. En toen moest ik ineens aan deze foto denken. Ze passen wel bij elkaar: lege, mistige weilanden en de dood.

Het maakt me droevig, en blij tegelijk, zijn dood. Droevig, omdat ik zijn columns voortaan moet missen, maar vooral omdat ik weet dat zijn dochters hun vader voortaan moeten missen. En zijn vrouw haar man.

Blij. Omdat hij zoveel moois heeft nagelaten. Mooie verhaaltjes met mooie woorden over het kleine in Nederland: de slager op de hoek, knoppen aan bomen in de lente, kruispunten, bankjes, wolken van baby's.

Enfin.

Lekker bekkie

2009-04-23T23:39:00.000+01:00

Even een foto van een lekker bekkie...

Hete chocolademelk met rum

2009-04-21T20:35:00.006+01:00

Ineens waren we viswijven op de markt in Harlingen, Truus en ik. We hadden allerlei spullen gemaakt en genaaid. Schilderijtjes, boxkleden, kussens. Beschilderde klompen. Appeltaart. Uren werk hadden we erin zitten, en minstens zoveel uren lol. Nu was het tijd geworden om al dat moois te verkopen.

Een dag voor De Grote Dag maakten we nog snel de laatste dingen af. Terwijl het buiten echt het aller-lekkerste weer van de wereld was. Maar nee, wij gingen spullen verkopen en dus moest er gewerkt worden. En bovendien was het niet erg om een dag binnen te zitten, want morgen zou de zon de hele dag schijnen.

Met mijn wagen volgeladen reed ik die zaterdagochtend naar onze kraam. Het was mistig, een graadje of zes, en erg winderig. Echt fijn marktkraam-weer dus. Voor de zekerheid had ik mijn winterjas aangedaan, en een dikke sjaal om. Maar een uur na aankomst had ik al koude voeten. Weer een uur later voelde ik ook mijn vingers bijna niet meer. En na drie uur zag ik zo blauw, dat iemand mij spontaan uitnodigde om bij haar thuis soep te komen eten.

De zon kwam niet, die dag. De kopers gelukkig wel. Al waren het er minder dan we hadden gehoopt, en gingen ze vooral voor de appeltaart. Van - een deel van - de omzet hebben we na afloop in een kroeg koffie en hete chocolademelk met rum gekocht. Om warm te worden, en plannen te maken voor de volgende verkoopdag: de kerstmarkt, buiten, in december!

Rollator

2009-04-21T19:31:00.006+01:00

Mijn oma is onlangs 90 geworden. Een mooie prestatie, die ik graag wilde belonen. En dus gingen Mats en ik naar het verzorgingstehuis in Veenwouden, waar ze sinds een tijdje woont. Want hoewel oma fysiek nog redelijk fit is - zeker met een rollator - laat haar geest het nogal eens afweten.

Dat was ook die dag het geval. Toen ik oma feliciteerde met haar negentigste verjaardag, corrigeerde ze me direct. Ik had het verkeerd; ze was 100 jaar geworden. Oma wist trouwens helemaal niet wie we waren. Toch trakteerde ze ons op een enorme glimlach. Dat had ik volledig aan Mats te danken. Baby's doen het altijd goed bij oudere mensen, en zeker als die mensen in de war zijn, zo vertelden de verpleegsters mij.

Ze hadden gelijk. Oma vond het prachtig, zo'n klein ding bij haar op schoot. Ze pakte zijn handjes beet, fluisterde lieve dingen en trok een vrolijk gezicht naar hem. De andere bewoners werden ook helemaal blij van Mats. Wat een pop, zei een mevrouw wel tien keer, terwijl ze hem zachtjes over de wang aaide.

Toen wilden we een eindje wandelen. Mats moest natuurlijk mee. Maar hoe? Oma had een idee: op de rollator. En warempel, de maxi-cosi pastte er precies op. Alsof ze voor elkaar gemaakt waren. Triomfantelijk liepen we even later door en rondom het gebouw: een vrolijk de wereld inkijkende Mats, hoog op zijn troon. Een broze, maar fiere, oude dame. En een trots kleinkind annex moeder.

We gaan snel weer naar oma.

Veranda

2009-04-18T20:14:00.003+01:00

Nu we een schuurtje hebben, hebben we ineens ook weer een veranda. Want alle troep die op de veranda stond, staat nu in het schuurtje. Of ligt ergens bij het grof vuil. We hebben, kortom, eens flink opgeruimd. En dat loont. Nu kunnen we weer hip lounchen op de veranda (klinkt altijd leuk, maar eigenlijk is het niet veel anders dan het ouderwetse hangen op de bank, toch?) en staren naar de voorbij struinende koeien in de verte zonder dat het uitzicht wordt belemmerd door een tuinhark, grasmaaier of mountainbike. Wat is het leven toch mooi.

Schuurtje af

2009-04-18T19:05:00.006+01:00

Het is onze laatste officiele klus. Een schuurtje bouwen. We hebben wel een mega-boerderij, maar geen plek om onze fietsen, tuinslang en grasmaaier te stallen. Dus die staan nu respectievelijk in de woonkamer en op de veranda. Samen met nog heel veel andere spullen. Waardoor de veranda al tijden dienst doet als opslag in plaats van terras. Hoog tijd dus voor een schuur.

Vorig jaar oktober zouden we met bouwen beginnen. Maar telkens hadden we enorm goede excuses om dat uit te stellen. Feestjes. Te moe. Zwanger. Druk op het werk. Geen zin. Nog geen definitief ontwerp. Te koud. Lekke band.

Volgende week, dan zouden we beginnen. Volgende week werd uiteindelijk 14 februari. Toen ging de eerste cementpaal eindelijk in de grond.

Sinds die dag is het elke zaterdag weer ouderwets klusdag. Schoonvader Henk zingt weer vrolijke liedjes in zijn overall, ik haal verse krentenbollen bij de bakker, om elf uur drinken we koffie, twee uur later lunchen we in de tuin en tussendoor scheur ik van bouwmarkt naar bouwmarkt voor dat ene speciale doosje schroeven dat de heren ineens zo hard nodig hebben.

Net als vroeger dus, maar dan anders. Want baby Mats is in the house, en ik dus ook. En omdat het allemaal wat minder urgent is, zo'n schuurtje, doen de klussers het veel rustiger aan. Ze beginnen om negen in plaats van acht uur, en stoppen een uurtje eerder dan voorheen. De bier-drink-traditie na afloop hebben ze er trouwens wel ingehouden.

Vandaag, op de laatste klusdag, moesten Henk en Wilfred nog wat restkarweitjes doen, zoals de deur ophangen, de vloer leggen en de schappen maken. Vrolijk fluitend gingen ze aan de slag. En vrolijk fluitend waren ze na een paar uur werken klaar. En dan bedoel ik dus ook echt klaar. De komende jaren hoeven we niet meer te klussen. Het huis is af. De tuin zo goed als. Niets meer doen. Wat een tijd. Wat een vrijheid.

Gelukkig hebben we vorig najaar een 20 jaar oude zeilboot gekocht die hoognodig opgeknapt moet worden. We zouden ons maar eens vervelen.

Hoodies

2009-04-15T21:17:00.002+01:00

Mats en moeder met muts.

Mooie dingen

2009-04-15T21:02:00.007+01:00

Mooie dingen komen vaak onverwachts. Zoals dit kaartje, dat vandaag ineens 'bij de post zat'. Ik werd helemaal blij, toen ik het zag, want het is een prachtig kunstwerkje. Met een origineel, anders dan anders formaat. Mooi papier. Glanzend aan de voorkant, mat aan de achterkant. Strak, eenvoudig lettertype. Lieve tekening. Mooie woorden. Kortom, helemaal goed, helemaal af. En daardoor ben ik helemaal gelukkig, helemaal geinspireerd. En dat allemaal door een kaartje.

Onbewaakt

2009-02-05T14:59:00.002Z

Jarenlang had ik niet aan ze gedacht en was ik ze ook niet tegengekomen; de onbewaakte spoorwegovergangen. Tot vanmorgen. Ik reed ergens tussen Hindeloopen en Molkwerum, toen ik er ineens een tegen kwam. De overgang lag in een weiland, net voorbij een boerenerf, vlakbij de IJsselmeerdijk. We waren helemaal alleen, de spoorwegovergang en ik.

Nostalgisch voelde het, om bij zo'n overgang te staan. Want ze zijn er bijna niet meer (althans: ik kom ze bijna nooit meer tegen). Vroeger - dat is een jaar of 15 geleden - wel. Bij IJlst was er bijvoorbeeld een, hoewel die nog knipperlichten en bellen had. Op weg naar ons vakantiehuisje in het dorpje Oosthem moesten we die altijd oversteken. Zelfs na de honderdste keer vond ik dat nog altijd een beetje eng.

Ook in de buurt van mijn ouderlijk huis in Drenthe was een onbewaakte overgang. Daar kon je alleen overheen met de fiets of lopend. Voorzichtigheid was daar dus geboden. Ook al deden de jongens natuurlijk altijd stoer. Na een ongeluk met een jongen en zijn brommer werd de oversteekplaats gesloten.

Na ze jaren niet te hebben gezien, stond ik dus ineens weer oog in oog met een ouderwetse onbewaakte spoorwegovergang. Even nog werd het spannend. Want het had gesneeuwd en het was mistig en glad. Toen ik gas gaf om het heuveltje op te komen, slipten mijn banden. Een licht paniekgevoel overviel me. Ik zag mezelf al vast komen te zitten op het spoor, precies op het moment dat er een trein op zou doemen uit de mist. Maar het viel allemaal mee. Er kwam geen trein aan, en ik kwam niet vast te zitten. Ik reed gewoon netjes over het spoor heen.

Meten is weten

2009-01-28T12:00:00.010Z

Sinds Mats' komst doen we voortdurend dingen voor het eerst met hem. Wandelen, logeren, de kroeg in. Vandaag is er weer een eerste keer bijgekomen: de eerste keer naar het consultatiebureau.

Ons consultatiebureau bevindt zich in het dorpshuis. Dat is het kloppend hart van ons dorp, want er gebeurt van alles. Er zijn bingo-, klaverjas- en biljartavonden, de huisarts houdt er spreekuur, er wordt gegymd en gevolleybald, met oud en nieuw is er feest, en eens per maand komen alle baby's van ons dorp er dus samen.

We waren al vroeg in het kloppende hart, omdat we niet precies wisten hoe het werkte, zo'n consultatiebureau. In een soort hal gingen we zitten aan een tafel met een plantje erop, wachtend op onze beurt. Je kon direct zien dat we in een multifunctioneel gebouw zaten, want aan de muur hing de bomvolle prijzenkast van NOK, de plaatselijke sportvereniging, terwijl in het zaaltje naast ons oude mensen bewogen op muziek.

Zo zaten we een tijdje, totdat een vrouw en kind uit een kamertje kwamen. Dat kamertje bleek het consultatiebureau te zijn. De vrouw zei dat we 'gewoon' naar binnen konden gaan, zodat we ons kind alvast konden uitkleden. Eenmaal binnen wilden wij onszelf ook direct uitkleden, zo heet was het in de piepkleine ruimte.

Assistente Ina heette ons welkom en ging onze Mats wegen (4,5 kilo) en meten (55 cm). Dat zag er heel schattig uit: Mats op de weegschaal in zijn blootje, op zijn sokken na. Daarna gingen we door naar de kinderarts, die in een iets grotere kamer zat. Deze aardige mevrouw deed allerlei testjes met Mats. Ze luisterde naar zijn hart, drukte op zijn buik, tilde hem op en boog zijn beentjes en armen in allerlei rare standen. Ik schrok ervan maar de arts zei dat het allemaal geen kwaad kon. Als uitsmijter kreeg Mats twee prikken in zijn bovenbeentjes: inentingen tegen ziekten. Deze keer schrok Mats, want hij ging heel hard huilen. Dat vond ik heel zielig, natuurlijk.

Na een kwartiertje testen, concludeerde de arts dat Mats in orde is. Ze liet een curve zien - de groeicurve - en vertelde dat hij qua gewicht en lengte net iets onder het gemiddelde zit. Een prima score, vind ik. Wat is er mis met een bijna gemiddeld kind?

Blij wandelden we daarna weer naar huis. Over dat kleine stukje deden we best lang, want we moesten voortdurend stoppen voor nieuwsgierige dorpsgenoten die een blik wilden werpen in de wandelwagen. Dat deden we dan weer niet voor het eerst.

Logeerpartijtje

2009-01-19T10:08:00.004Z

Je hoort het wel eens: verhalen over bezorgde moeders (en soms ook vaders) die niet zonder hun kind kunnen. Nog geen halve dag, laat staan een nacht. Van die ouders die hun kind absoluut niet willen achterlaten bij een oppas, al is het maar voor een paar uurtjes. Belachelijk, vond ik dat soort types altijd. Zwaar overtrokken.

Maar na afgelopen weekeinde heb ik iets meer - niet veel hoor - begrip voor deze pappa's en mamma's. Dat komt zo. 'Onze' Mats is namelijk voor het eerst uit logeren geweest. Bij zijn opa en oma. Die hadden daar heel veel zin in. Ik ook, toen ik het weken vantevoren afsprak met hen.

We hadden een feestje bij vrienden en het leek ons beter Mats daar niet mee naar toe te nemen. Dus dachten we zowel onszelf als opa en oma een plezier te doen door Mats bij hen te stationeren voor een nachtje.

Dat was ook zo, totdat de dag van het logeerpartijtje dichterbij kwam. Ineens wilde ik Mats niet meer 'afstaan'. Hoe zou iemand anders nou goed voor hem kunnen zorgen? Zou hij niet helemaal van slag raken als hij in een ander bed moest slapen en door andere mensen gevoed moest worden? Dat kon ik hem toch niet aandoen? In elk geval mezelf niet.

Mijn vriend begreep niets van al dit moederleed. Natuurlijk, het was de eerste keer en dus even wennen, maar eerste keren zijn nooit makkelijk, we moesten er gewoon even doorheen. Ik liet me overtuigen en probeerde 'er doorheen' te gaan.

Met pijn in mijn hart verzamelde ik alles wat nodig was om Mats' logereerpartij tot een succes te maken. Dat was tot mijn eigen verbazing nogal veel: babyschoonmaakdoekjes, speen, flesje, melkpoeder, wipstoeltje, dekens, zinkzalf, aankleedkussen, een pak Pampers, mutsje, extra broekje, rompertje, spuugdoekje, babyfoon... En dan heb ik nog niet eens alles genoemd. Drie tassen hadden we nodig voor zijn hele uitzet. Echt bizar wat zo'n klein mens nodig heeft om de dag en nacht door te komen.

Na drie keer checken of we echt alles bij ons hadden, gespten we Mats en de maxi-cosi achterin de auto. Gezellig, met het hele gezin op pad. Maar ons knusse gezinsuitje werd ruw verstoord toen we bij opa en oma arriveerden. Na oma uitvoerig te hebben geïnstrueerd hoe voor ons lieve kroost te zorgen, lieten we Mats achter in de maxi-cosi, op het vloerkleed in de woonkamer. Nog wat kussen en aaien over zijn slaperige bol en weg waren we weer.

En nu komt het verrassendste van het hele verhaal: ik hoefde niet eens te huilen! Mijn vriend ook niet trouwens. Met droge ogen reden we richting feestje, zonder kind. Ook de rest van de dag, avond en nacht had ik geen heimwee of intense drang Mats op te halen. Wel hebben we twee keer binnen 24 uur naar huis gebeld om te vragen hoe het ging, maar he, dat moet kunnen.

Natuurlijk was ik zondag wel intens gelukkig toen ik mijn ventje weer kon ophalen. Maar wederom kwam er geen traan aan te pas. Oma daarentegen kon wel (bijna) janken toen ik Mats ophaalde, biechte ze me later op. Het was ineens zo leeg in huis, en het bedje was zo leeg...

Mats gaat dus snel weer uit logeren. Oma blij, moeder blij. En Mats vast ook.

Vakantie-hout

2009-01-13T09:30:00.002Z

Sinds maandag ligt er een partij Nederlands red cedar bij ons op de veranda. Dit hardhout gaan we gebruiken voor een schuurtje. En ja, dat gaan we zelf maken, ergens de komende maanden. Niet dat we daar nu veel zin in hebben, na al dat gebouw de afgelopen drie jaar. Maar een huis zonder schuur kan niet, hebben we ontdekt. Het uitzicht vanuit de woonkamer wordt met de dag minder omdat onze hele veranda vol staat met troep. Van haardhout, een rak en fietsen tot tuingereedschap en barbeques. Vandaar dus dat schuurtje.

De buitenkant van dit hokje gaan we betimmeren met red cedar. Dat hebben we gekocht in het dorpje Schraard, waar de vriendelijke Wytske en Gerben een houthandel runnen. Gisteren heeft Wilfred 46m2 van dat hout opgehaald met een enorme kar. Ik hielp hem daarna even met uitladen. En dat was een klein feestje.

Het hout ruikt namelijk zo lekker. Het ruikt naar gekapt hout, naar naaldhout, maar ook naar zoet gebak en Canada, en dat laatste doet me weer denken aan vakantie. Heerlijk. Laten we nog maar even wachten met timmeren. Ga ik fijn elke dag hout snuiven.

Schaatsen op het IJsselmeer

2009-01-12T13:23:00.002Z

Truus en ik zouden zondag mee doen aan een toertocht op het IJsselmeer, van Hindeloopen naar Molkwerum en weer terug. Een kilometer of 10. Wij er heen. Blijkt de tocht ineens te zijn afgelast. De burgemeester zou bang zijn geweest voor te veel drukte en te weinig parkeergelegenheid, vertelde iemand van de organisatie.

Maar volgens deze zelfde meneer konden we evengoed wel het ijs op gaan, want het was dik genoeg. Als we maar dicht langs de kant bleven. Samen met nog enkele teleurgestelde schaatsers die op de tocht waren afgekomen, gingen we dus alsnog het dichtgevroren IJsselmeer op. Maar niet voor lang. Want het waaide snoeihard, waardoor de gevoelstemperatuur rond de - 20 lag en je nauwelijks vooruit kwam. En het ijs was zowat onschaatsbaar. Het lag vol met dikke lagen, tja, ijs. Dus echt vaart kon je niet maken. Het was eigenlijk meer een soort klunen, wat we deden.

Na een kilometer krabbelen besloten we daarom dat het goed was. We hadden bewezen dat we bikkels waren. Bovendien zat er nauwelijks nog gevoel in onze handen en tenen. Hoog tijd dus voor hete chocolademelk met slagroom. We keerden Molkwerum - in de verte - dus de rug toe en toen werd het ineens leuk. Zonder iets te hoeven doen, blies winkracht vijf ons terug naar Hylpen, zoals de Friezen Hindeloopen noemen. We moesten alleen die rare ijsbobbels ontwijken, meer niet.

Echt ver zijn we dus niet gekomen. Maar we kunnen nu wel zeggen dat we hebben geschaatst. Op het IJsselmeer.

Uit wandelen

2009-01-10T14:53:00.003Z

Het duurde even, maar na bijna vier weken zijn we voor het eerst met het hele gezin 'uit wandelen' geweest. Mats in de kinderwagen, trotse en enigszins zenuwachtige ouders erachter.

Het is namelijk niet niks, voor het eerst met je kind naar buiten. Zeker als het een paar graden vriest. Want wat doe je dan? Blijf je liever maar binnen? Of waag je het er toch op? En zo ja, wat is dan het beste tijdstip om te gaan? Hoeveel kleren moet de baby aan? Hoe lang ga je? Blijf je op asfalt, of neem je ook ruige bospaadjes? Waar je je als kersverse ouders al niet druk om maakt.

Daarom maar even gebeld met de consultatiebureau-advieslijn (ja, zoiets bestaat echt). Ik kreeg een aardige mevrouw aan de lijn, die verpleegkundige bleek te zijn en 'op de kraam' had gewerkt. Ik begreep meteen dat ze niet de marktkraam bedoelde en dus geloofde ik alles wat ze zei. Misschien heel naïef, maar als onzekere moeder-in-spé doe je nu eenmaal rare dingen.

Volgens mevrouw konden we best even een blokje om met ons kind, zeker op een 'droge, zonnige' dag. We moesten hem dan een mutsje en jasje aandoen en een kruikje bij hem in de wagen legggen. Ook moesten we niet te ver gaan - hierbij noemde ze overigens geen afstanden of tijden - én regelmatig controleren of hij het niet te warm zou hebben. Op zich vreemd, want bij min drie zou ik eerder het tegenovergestelde advies verwachten: checken of je kind het niet te koud heeft. Maar goed, mevrouw heeft op de kraam gewerkt en dus zal het wel zo zijn.

Wel waarschuwde ze ons nog: zo'n eerste keer wandelen gaat een kind niet in de koude kleren zitten - hoe toepasselijk in de winter. Hij zou van al dat gehobbel in de buitenlucht wel eens een beetje van de leg kunnen raken. Dat was het enige wat ik niet geloofde en dus besloten we te gaan, om vier uur 's middags.

We hadden onszelf én Mats dik aangekleed. Vooral Mats zag er grappig uit in z'n winterse outfit. Hij droeg een limegroen mutsje en broekje, een veel te groot legerjasje met capuchon en aan de voetjes wollige schapensokjes. Nadat we hem stevig onder zijn fleecedeken hadden gestopt en tien keer hadden gecontroleerd of de kruik niet lekte, duwden we de wandelwagen naar buiten.

Eindelijk was het zover, waren we met z'n drietjes op stap. Niet dat Mats er veel van merkte, want die viel bij de eerste meters meteen in slaap. Wij hadden daarentegen een enorme glimlach op de snuitjes. Waar je als kersverse ouders al niet blij mee kan zijn...

Na de nodige warmte-checks en foto's, zetten we de vaart erin. Eerst liepen we over het fietspad, daarna durfden we het wel aan om offroad te gaan. De grond in het bos was alleen keihard want bevroren. Al gauw hobbelden wagen en Mats dan ook als een gek heen en weer. Bezorgd keek ik naar onze zoon, maar die sliep lekker door.

Na 40 minuten waren we weer thuis. Met mijn ijskoud geworden handen tilde ik onze behaaglijk - maar niet té - warme zoon uit z'n wagentje. Die keek heel tevreden. Wat nou van slag?

Maar nadat Mats nog geen uur later het enorm op een jengelen zette en daar 's avonds laat nog niet mee was gestopt, moest ik de kraammevrouw toch gelijk geven. Van slag. Dat was onze zoon zeker.

Als ik nog eens een babyvraag heb, weet ik het wel. Gewoon even bellen met de advieslijn. Dan komt het altijd goed.

Van binnen

2009-01-10T14:22:00.006Z

Op veler verzoek: een kleine impressie van ons huis dat na dik twee jaar onafgebroken bouwen eindelijk af is. Meer foto's - van exterieur, tuin en andere vertrekken - volgen zsm!

Huisje boompje beestje

2009-01-08T10:59:00.012Z

Het huis is af en het kind ook. Hoe burgerlijk kan een mens zijn? Heel, zo blijkt. De laatste spijker hadden we nog niet in de muur geramd, of 'we waren zwanger'. Dat is niet helemaal waar. Er zaten toch minstens twee maanden tussen.

Da's altijd nog beter dan het tegenovergestelde: huis niet af, maar al wel een kind in de maak. Ben je met een dikke buik de plinten aan het lakken, een pak isolatiemateriaal in de muur aan het duwen of een kar met puin naar de stort aan het rijden, breken ineens je vliezen. Lig je daarna tussen het bouwstof een baby eruit te poepen. Echt een fijn idee.

Wat dat betreft is onze planning nog niet zo slecht. Maar cliché blijft het wel: nest af, en broeden maar. Helemaal zoals het hoort. De geboorte van ons ventje verliep overigens niet zoals het hoort. Hij wilde er én te vroeg uit (na 36 in plaats van de minimaal benodigde 37 weken), en met de voetjes eerst, in plaats van met zijn hoofd.

Vandaar dat Mats Jander, zoals hij heet, in het ziekenhuis ter wereld kwam. Daar moest hij de eerste tien dagen van zijn leven ook blijven. Om aan te sterken, en goed te leren drinken. Melk, wel te verstaan. Toen hij dat eenmaal kon, mocht hij met ons mee naar huis. Wij blij, opa en oma's blij, ooms en tantes blij, Mats vast ook blij. Kon hij eindelijk zijn kamer zien. Daar ligt hij nu lekker te tukken. In zijn veel te grote ledikantje. In het veel te grote huis.

Laatste klusdag

2008-02-11T09:29:00.000Z

Proosten. Dat deden we vrijdagmiddag. We proostten op de laatste klusdag van pa Joustra. Sinds 9 december 2005 kwam hij ons (bijna) elke zaterdag en tijdens vakanties helpen met bouwen.

Hij was zowel onze timmerman als onze projectleider. Hij maakte de planning, vertelde ons wat we wanneer moesten doen, wat we moesten inslaan. Hij maakte het ontwerp van ons huis, bedacht oplossingen voor bouwkundige problemen. Wat deed hij eigenlijk niet?

Afhaken, dat deed hij niet. Henk zei nooit af, sloeg nooit een zaterdag over. Ook niet als hij een kater, zere arm, griep, rugpijn of geen zin had. Als er iemand een doorzetter is...

Het leukste onderdeel van de klusdag met Henk was als de vier in de klok zat. Om vier uur stopten we accuut met klussen en gingen we naar de plaatselijke kroeg. Om daar een uur lang bier te drinken. Westmalle, Us Heit of iets lekkers van de tap. Soms namen we er een gehaktbal of bakje nootjes bij.

Tijdens dit uurtje evalueerden we, blikten we vooruit, zeiden we hoe mooi het werd of hoeveel we nog moesten doen. Kroegpraat, kortom.

Afgelopen vrijdag (soms wisselden we de zaterdag in voor een vrijdag) was Henk's laatste klusdag. Nog wat kleine zaken stonden er die dag op het programma, zoals de entree van mooie hardhouten vlonders voorzien, een kattenluikje in de deur van de berging maken, plintjes bevestigen, een bokje maken voor het houthakken. Maar daarna hield het lijstje met bouwkundige activiteiten op, was al het timmerwerk klaar. En daarmee was ook Henk Joustra klaar.

Voor het laatst gingen we na een dag klussen de kroeg in (let op: we gingen niet voor het laatst de kroeg in, maar wel na een dag klussen). Heel anders dan anders ging het er niet aan toe. We lulden over de gebruikelijke zaken. Zeiden weer hoe mooi het allemaal was geworden, hoe zwaar het was geweest. Ook de toekomstplannen ontbraken niet: hoe het schuurtje eruit moest zien, hoe we de tuin zouden inrichten.

Om vijf uur stapte Henk zoals gebruikelijk in de auto en betaalden wij de rekening. Nog een paar keer handen schudden, zoenen, elkaar op de schouder slaan. Afspraken maken voor een etentje om het nog eens officieel te vieren.

Raar is het. Ik ben blij dat we zijn uitgetimmerd. Maar ben minder blij dat het zaterdagse bieruutje voorbij is. Het was tenslotte een goede traditie.

We verzinnen wel weer een nieuwe!

Deuren

2008-02-11T08:48:00.000Z

Deuren. Weer zoiets waar ik nooit over nadacht. Waarom zou je ook? Ze zijn er, je doet ze open en dicht, maar echt zien, ho maar. Tot een paar maanden geleden. De muren waren klaar, de deurkozijnen zaten er in, we waren aan het verven en dan ineens denk je aan deuren. Het zou leuk zijn om die kamers ook af te kunnen sluiten. Vooral die ruimtes waar je heen gaat als je heel nodig moet.

Dus gingen we met deurenleveranciers bellen. Via via kwamen we bij een professioneel bedrijf uit Drenthe terecht. Daar maken ze niet alleen deuren, maar hangen de medewerkers ze ook op (of af, net hoe je het bekijkt) en zetten er nog beslag op ook. Geen pannenkoekenbeslag, maar deurklinken. Raar woord.

Precies wat we zochten. Iedereen die zelf wel eens een deur heeft afgehangen, weet waarom je dat soort klusjes liever uitbesteedt. Het vergt veel spierballen, goede ogen en heel veel geduld. De eerste twee zaken hebben we wel, maar dat laatste absoluut niet meer.

Vandaar dat we alles lekker uitbesteden aan dit bedrijf, dat voornamelijk zaken doet met grote opdrachtgevers, zoals de bazen van politiebureau's, verzorgingstehuizen en torenhoge flats. Daar moeten soms wel zes- of zevenhonderd deuren in. Heel soms doen ze kleine projectjes als de onze. Waar 'slechts' zeventien deuren in moeten. Peanuts.

Nadat ik de jongens vrijdag bij ons bezig heb gezien, snap ik wel waarom ze een woonhuis als het onze met twee vingers in de neus doen. Figuurlijk dan. Deuren maken en afhangen gaat tegenwoordig namelijk heel anders dan vroeger.

Eerst meet iemand met een machientje de maten op van de kozijnen en geeft ze allemaal een eigen nummer. Daarna voeren ze die gegevens op de fabriek in een computer in. Die computer staat in verbinding met een machine die de deuren maakt, inclusief gaten voor de deurklink en de ophangplaatjes (die metalen stukken waar de deur aan hangt, ik weet niet hoe ze heten).

Het enige wat de 'afhangjongens' nog moeten doen, is de deuren verplaatsen, stukjes uit de kozijnen frezen, veel schroeven, de deuren ophangen en het beslag bevestigen. Een makkie, volgens de jongens, zeker vergeleken met vroeger. Een makkie voor wie dit elke dag doet, ja. Mij lijkt het erg ingewikkeld. Een klusje voor kenners. Vaklui.

'Onze' jongens waren in elk geval binnen een dag klaar. Ze keken heel tevreden toen ze weggingen. Want zij hadden het huis 'af' gemaakt. En zo is het.

Joustra en Freerk

2008-02-11T08:32:00.000Z

We zijn dus verhuisd. Maar de dagen ervoor stond er nog van alles op het to do-lijstje. Zo moest de elektriciteitsaansluiting in ons kleine huisje nog worden afgesloten. We bleken namelijk twee van dat soort aansluitingen te hebben: één in ons grote huis, en één in ons kleine huisje.

Om die laatste te verwijderen, stonden donderdagmiddag twee heren van Nuon op de stoep. Meneer Joustra (de jongste) en Freerk (de iets oudere). Van de eerste ben ik de voornaam vergeten, van de laatste de achternaam.

Ze waren heel vriendelijk, werkten heel snel en vakkundig (zo leek het in elk geval). Alleen jammer dat ze zulke vieze laarzen droegen. Die zaten onder de modder. Van die dikke stukken Friese klei. Op zich niet zo raar, als je elke minuut van de dag in de grond zit te wroeten. Maar daardoor zat even later de vloer in de gang ook onder de modder. Hoewel mijn vloer na twee jaar bouwen niet anders gewend is.

Belangrijker is dat we sinds het bezoek van Joustra en Freerk nog maar één aansluiting hebben, en dus ook voor maar één aansluiting betalen. Tel uit je winst!

Verhuisd!

2008-02-11T07:42:00.000Z

Het is zover. We zijn verhuisd. Sinds vrijdagavond wonen we in de boerderie. En dat is spannend, heel spannend. Alles wat we hier doen, doen we hier voor het eerst. Tanden poetsen, naar de wc gaan, eten koken, boer-zoekt-vrouw kijken, douchen, een wasje draaien. Gasten ontvangen.

We hadden net wat grote meubels, servies, bestek en kaarsen - voor de gezelligheid - versleept, de vloer gezogen en onszelf wat opgefrist, toen mijn broer en zijn vrouw langs kwamen voor een dineetje (door de plaatselijke Chinees bereid). Voor het eerst schonk ik hier voor anderen een wijntje in, dekte ik de tafel, haalde ik een koud biertje uit de koelkast. Warmden we onze handen bij de open haard.

We keken allemaal nog wat onwennig om ons heen. Wilfred en ik nog het meest. Het voelde raar, vreemd. Zo niet-je-eigen-huis-maar-ook-weer-wel. Dat komt onder meer door de grote tegenstelling met ons vorige huisje. Alles is hier zoveel groter en luxer. Ineens hebben we een vaatwasser, een berging, een bad, een keuken met meer dan genoeg kastjes en laden. Ruime gangen en grote kamers.

Neem onze slaapkamer. Die is ruim 30 vierkante meter groot, heeft veel ramen, een zacht tapijt, inloopkast, balkon en een geweldig uitzicht op de weilanden en bossen. Maar het heeft nog meer pluspunten, vergeleken met ons voormalige slaapvertrek: het dak lekt niet, ik hoef niet te bukken vanwege het schuine dak, het is er geen 3 graden 's nachts, er zit geen schimmel op de wanden...

Toen we dus voor het eerst in ons bed lagen hier, kon ik het bijna niet geloven. Voelde het alsof ik in een hotel was. Gisteravond (maar eigenlijk voortdurend) had ik dat gevoel weer. Na een saunasessie stond ik uit te dampen op ons balkon. Het was doodstil, boven me zag ik een prachtige sterrenhemel. Hiervoor heb ik het gedaan, dacht ik. Hiervoor hebben we ruim twee jaar bijna elke vrije dag staan beuken, hebben we vakanties laten schieten, hebben we ons kapot gewerkt.

En cliché cliché: het was het allemaal waard!

Deadline

2008-02-05T20:18:00.000Z

Al maanden vragen mensen wanneer het huis af is. Wanneer we nu eindelijk eens gaan verhuizen. Al maanden is het antwoord hetzelfde: nog een paar weken, dan is het zover.

Eerst lag de deadline bij kerst 2007. Het menu voor het acht gangen-diner lag al klaar. Maar helaas, rond 25 december waren we nog niet helemaal klaar. Volgende deadline was mijn verjaardag op 22 januari. Die ging ik toch echt in ons nieuwe paleis vieren, samen met veel vrienden en familie. Die passen er namelijk met gemak in. Maar ook dat haalden we niet. Mijn 34e werd een feestje voor twee: met een wijntje op de bank in ons koude, kleine maar knusse onderkomen.

De nieuwe deadline? Die durfden we niet te prikken. We zouden 'm toch niet halen en we zouden toch weer teleurgesteld raken. 'Verstandig' besloten we maar te zien wanneer alles af zou zijn.

Had je gedacht. Zonder deadline is het helemaal niet lekker klussen. Dus we hebben er weer één. Komende zaterdag is nu D-Day! Dan gaan we verhuizen. Echt waar.

Of het nu wél haalbaar is? Ik hoop het. Het huis is zo goed als af: sinds maandag hebben we op alle kamers vloerbedekking, sinds zaterdag hangen er gordijnen in de woonkamer. Stroom, gas en water hebben we. De installateur heeft alle stopcontacten van afdekplaatjes voorzien en het warmte-terugwinsysteem in werking gezet.

Maar natuurlijk zijn we nog niet helemaal klaar. We moeten nog het nodige ophangen (lampen, rolgordijntjes, spiegels, garderobe- en douchestangen), verven (2 vloertjes), afwerken (lelijke randjes en gaatjes dichtkitten), aansluiten (sauna), repareren (lekkende keukenkraan), opruimen (berging) en schoonmaken (alles). Vooral in dat laatste heb ik geen zin. Hoewel een swiffer veel goed maakt.

Twee dagen hebben we om ons to-do-lijstje af te maken (een lijstje dat trouwens altijd vol blijft, nooit af is). Twee dagen beuken, dan is het klaar. En lukt het niet, dan schuiven we de deadline gewoon weer een paar dagen op...

Bad

2008-01-27T21:12:00.000Z

Ik had vandaag enorm veel zin een bad te nemen. En ineens bedacht ik: we hebben een bad, dat bovendien helemaal klaar is voor gebruik. Dus ben ik vandaag in bad geweest. Voor het eerst.

Met een tasje vol spullen - handdoek, badolie, tijdschrift, badjas - liep ik ons kleine huisje uit en de boerderij in. Alsof ik aan het kamperen was. Een kwartiertje later lag ik in ons eigen bad. Lekker te luieren, wat te lezen, te spetteren. Me te verbazen ook over de badkamer. De zelf ontworpen en deels zelf gebouwde badkamer die er twee jaar geleden nog niet was. Toen stond hier nog niets: nog geen muren, nog geen vloer, nog geen dakraam, laat staan een dak of plafond.

Het klinkt misschien wat overdreven, maar ik moet echt wennen aan het idee dat we hier straks gaan wonen, dat dit van ons is. Hoewel het ook weer niet al te lastig wennen is, met al die luxe.

Toch voel ik voor sommige dingen nog een drempel. Zoals de wc. Die durf ik nog niet gebruiken.

Trap

2008-01-27T20:34:00.000Z

Hij kwam wat later dan gepland, maar nu is hij er dan toch: de trap. Helemaal klaar. En helemaal geweldig, vind ik zelf. Zowel qua uiterlijk als gevoel. Met dat laatste bedoel ik dat het geweldig voelt om de trap daadwerkelijk te betreden.

Tot nu toe kende ik de trap alleen uit tekeningen en verhalen. Erg veel verhalen. Tientallen gesprekken hebben we over die trap gevoerd. Die gingen over de afmetingen, de bouwtekening, de aanpassingen, waar de trap gemaakt moest worden, hoe we dat zouden doen, wanneer 'ie klaar zou zijn, wanneer we hem zouden proefpassen, de kosten, de traptreden.

Ik kende de trap in mijn gedachten dus al door en door. Maar erop gelopen had ik nog nooit. Tot zaterdagmiddag, een uur of vijf. Joop en Sikke - de mannen die de trap hebben gemaakt en geplaatst - waren net naar huis. Toen ben ik voor het eerst de trap opgelopen. Hand om de ijzeren leuning, schoenen uit. Heel voorzichtig, bang om 'm pijn te doen. Het voelde heerlijk en onwerkelijk tegelijk. Alsof ik in iemand's anders huis was. Of in een hotel.

Vandaag ging ik nog eens naar boven, deze keer samen met katten Brokkie en Saartje. Zij vonden het zo te zien al net zo raar als ik. Vreemd, onwennig om niet meer via de ladder naar de eerste etage te gaan. Wat een feest.

Het is dat ik snipverkouden ben, anders had ik de hele dag niets anders gedaan dan traplopen.

Oorlog in de tuin

2008-01-23T20:26:00.000Z

Eindelijk is het gebeurd: we zijn aangesloten op gas, water en elektriciteit en nog een paar dingen meer. Voor het eerst sinds jaren brandt er weer een verwarming in de boerderij, kunnen we het licht via een schakelaar aandoen en komt er water uit de kraan!

De mannen die voor dit heuglijke feit hebben gezorgd, begonnen gisteren aan de klus. Met behulp van een grote graafmachine ploegden ze de hele voortuin binnen een uurtje volledig om. Van de weg tot aan de voordeur was het één grote loopgravenbende. Daar omheen lagen honderden kubs zand metershoog opgestapeld. Alsof er een beestachtig grote mol langs was geweest. Alsof de oorlog was uitgebroken. Zo leek het.

Na een middagje spitten waren de heren nog lang niet klaar, dus gingen ze vanmorgen om half acht vrolijk verder, gehuld in lekker warm uitziende knaloranje veiligheidspakken. Enorme rollen leidingen haalden ze uit hun busjes en terwijl ene Douwe een peukje rookte, dopten zijn collega's even verderop de gasleiding af (wat met een flinke gaslucht, maar nog nét geen explosie gepaard ging). Ze boorden, zaagden, schroefden, zweetten, bestudeerden ingewikkelde tekeningen, gooiden de greppels weer dicht. En toen was het klaar. Waren we aangesloten.

Maar waren we ook afgesloten. Alle leidingen in ons tijdelijke onderkomen waren weg, lagen nu in onze woonboerderij. Maar geen nood: onze installateur Gerke had wat noodvoorzieningen gemaakt. Daardoor hoefden we het maar een paar minuten zonder water, tv, licht en warmte te doen.

Eigenlijk lijkt er dus niet zoveel te zijn veranderd. Of toch wel. Want ineens kunnen we van alles doen in de boerderij: de wc doortrekken, tanden poetsen, naar de sauna gaan, douchen, een pizza in de oven stoppen, de vaatwasser aanzetten, erwtensoep invriezen, water koken.

Niet dat ik dat allemaal ga doen, want we wonen er nog niet. Zijn nog niet verhuisd. Hoewel het me wel heerlijk lijkt: zaterdag, na een dag klussen, even de sauna in. Daarna lekker douchen. Dan een ovenschoteltje maken. De vieze vaat daarna in de vaatwasser zetten, en de leftovers in de vriezer.

Misschien moet ik dat toch maar wel gaan doen.

Zat

2008-01-21T19:49:00.000Z

Het regent. Het stormt. Het is donker. Allemaal ingrediënten die averechts werken op mijn klusmotivatie. En dat terwijl we juist weer enorm zijn opgeschoten, op bouwgebied.

Een kleine impressie: sinds zaterdag is de verandavloer klaar, de 42 traptreden zijn gearriveerd en liggen klaar om gelakt te worden, twee mannen hebben vandaag glas geplaatst in de hal en de badkamers, de keukenkraan is geïnstalleerd. Morgen worden we eindelijk aangesloten op gas, water en elektriciteit. En als het meezit, komen Joop en Sikke zaterdag de trap plaatsen.

Allemaal prachtig. Toch kon ik niet van al die vooruitgang genieten toen ik vanavond thuis kwam. Ineens was ik alles zat. Onze modderige, onverlichte oprit vol gaten, waar je zomaar een halve meter naar beneden stort als je niet heel goed kijkt waar je loopt.

Daarna was ik de installateur zat, die nog in de boerderij bezig was met een close-in boiler. Het is een aardige kerel, maar nú even niet! Weg met de bouwvakkers die van 's ochtends zeven tot 's middags vijf in ons huis zijn. Ook al zijn ze nog zo vriendelijk en kunnen ze nog zo gezellig meefluiten met Hollandse hits.

Ik was nog meer zat: de potten verf, de vieze kwasten, de opgedroogde lakrollers. De stucloper op de vloer. De modder ín de boerderij. Het onophoudelijke geregel. De chaos. En alles wat ik vergeten ben te noemen.

Door en door chagrijnig plofte ik op de bank en deed de tv aan. Tot mijn verbijstering hoorde ik daar dat het helemaal niet raar is dat ik juist nu zo'n dip heb. Volgens een Britse wetenschapper schijnt januari namelijk de meest depressieve maand van het jaar te zijn.

Hij verklaart het ongeveer als volgt: ,,Alle neerslachtigheid valt samen. Vaak is het slecht weer; de kerstdagen zijn voorbij en de volgende vakantie is nog ver weg; mensen zijn gefrustreerd omdat ze hun goede voornemens niet kunnen volhouden en er uitverkoop is, terwijl hun geld op is.”

Het lag dus niet aan mij, maar aan de maand. Ik leefde helemaal op van dit goede nieuws. Totdat ik hoorde dat de wetenschapper heeft berekend dat 22 januari de meest depressieve dag van het jaar is. Als de beste man gelijk heeft, voel ik me morgen dus nóg vervelender. Dat zou heel jammer zijn: morgen ben ik jarig!

Keukenblad

2008-01-16T20:31:00.000Z

We zijn weer een stap verder richting de verhuizing, want de timmerman heeft vandaag het keukenblad gebracht. Ik was er helaas niet bij, moest werken. Balen, want dit soort 'hoogtepunten' wil ik graag meemaken. Nu was ik de hele dag zenuwachtig. Moest ik telkens denken aan de keuken. Erg hè?

De thuiskomst vanavond was extra spannend. Het was donker, dus moest ik eerst de bouwlamp aan doen. En toen, ineens, zag ik het: een echte keuken! Met een joekel van een kookeiland.

Natuurlijk pastte dat enorme blad niet in één keer. Zo gaat dat in dit huis. Alles is schever, schuiner en minder waterpas dan zou moeten. Dat geldt dus ook voor de vloer in de keuken. Die verschilt over een lengte van vier meter zomaar een paar milimeter. Wat zijn nou een paar milimeter, hoor ik de klusleek al denken? Nou, Veel. Onze timmerman had er in elk geval grote moeite mee.

Maar geen nood. Een schaaf en wat advies van nóg een timmerman - onze buurman Harm - waren genoeg om de boel alsnog strak gemonteerd te krijgen. Het resultaat is meer dan bevredigend!

En toen was er licht

2008-01-15T19:53:00.001Z

Te veel klussen maakt raar. Ik weet het zeker. Sinds een tijdje kan ik namelijk nogal heftig reageren. Al van de meest kleine dingen word ik heel blij. Of juist heel boos. Maar dan ook echt buitenproportioneel blij of boos. Vooral dat laaste is compleet nieuw voor me.

Voorbeeld: toen ik vanmorgen de boerderij in liep, zag ik lampen branden. Geen bouwlampen, maar echte lampen. De spotjes in het plafond, de wallwashers en de wandarmaturen in de woonkamer gaven allemaal licht. Zomaar, ineens, terwijl we nog geen stroom hebben.

De installateurs - Gerko en André - bleken stroom te hebben afgetapt van het huisje waar we nu wonen. Stiekem. Prima, vond ik, want eindelijk zag ik nu hoe het huis er uitziet met licht. En dat is geweldig. Super. Van puur geluk ging ik spontaan gillen, springen en foto's maken. Wie doet dat nou? Blij worden van een lamp die aan is.

Tot zover het positieve verhaal. Nu het minder leuke deel. Zaterdag moest ik een 'torxbitje' kopen. Dat is een adaptertje voor op de accuboormachine, weet ik inmiddels. Met de auto reed ik in een kwartiertje naar de dichtstbijzijnde bouwmarkt. Daar liet ik me helpen door een medewerker. Na veel passen en meten dacht hij het juiste formaat bitje voor me te hebben. Ik geloofde hem direct, betaalde en reed terug.

Toen ik Wilfred de bitjes gaf, zag hij direct dat het de verkeerde maat was. Daarna werd ik toch boos. Niet op hem, maar op de wereld in het algemeen. Ik begon te schelden en te vloeken. Echt een compleet overspannen reactie, want waar gaat het helemaal over? Een verkeerd bitje, meer niet!

Maar daarbij bleef het niet. Ik moest die bitjes natuurlijk omruilen. En daarvoor moest ik dat hele eind - een kilometer of acht - terug rijden. Grommend en stampvoetend - nu weet ik waar dat woord vandaan komt - liep ik naar de auto. Met slippende banden reed ik weg en trapte het gaspedaal flink in.

Nét iets harder dan mocht, reed ik voor de tweede keer naar de bouwmarkt. Ik leek bijna zo'n agressieve bestuurder die in het tv-programma 'Blik op de weg' wordt aangehouden omdat hij zes rode stoplichten negeert en 250 km per uur rijdt binnen de bebouwde kom. Ik vond dat soort types altijd heel zielig en sneu, maar ineens begreep ik ze volledig. Ook al was ik nog zo beschaafd om de speedlimit met slechts 25 in plaats van 200 kilometer per uur te overschrijden (en wat die stoplichten betreft: die hebben we hier niet).

Twee keer zo snel als anders was ik bij de Fix It, waar ik de bitjes ruilde. Iets minder hard, maar nog altijd té, scheurde ik terug. Pas na een halve dag verven werd ik een beetje rustig. Kon ik weer lachen in plaats van schreeuwen.

De verklaring voor deze gekkigheid? Te veel verf gesnoven, te veel balken gesjouwd, te veel isolatiemateriaal in plafonds gestopt de afgelopen twee jaar. Gelukkig zijn we bijna uitgebouwd. En word ik straks weer normaal. Hoop ik.

Verven verven verven

2008-01-04T22:02:00.000Z

Verven. Op de bouw bestaat ons leven de laatste tijd uit bijna niets anders. Ik doe het al een jaar en Wilfred heeft zich de kwast sinds kort nu ook eigen gemaakt. Sinds een paar weken zijn hij en zijn vader uitgetimmerd en dus heeft Wilfred ook tijd om te verven.

We hebben de taken verdeeld: Wilf latext voornamelijk, ik zit in de lak. En dat gaat goed. Zo goed, dat Wilfred na twee weken hard doorwerken in de kerstvakantie zelfs al helemaal is uitgelatext (mooi woord). Alle muren zijn van twee lagen latex voorzien en zien er superstrak uit.

Ook met het lakken gaat het vlot: na de meeste plinten en kozijnen te hebben gehad, ben ik nu aangeland bij de houten vloeren. Op de tweede etage heb ik de vloer al drie keer in de lak gezet; op de eerste etage ga ik morgen beginnen. Kniebeschermers om, schoenen uit, drie paar sokken aan (anders vriezen mijn tenen er zowat af) en lekker high worden maar van alle giftige dampen.

Geef ons nog een week of twee, dan kunnen we de kwasten definitief schoonmaken en opbergen. Weg emmers met rollers, weg terpentine, weg potten met verf. Klaar!

Wat weer niet wil zeggen dat we definitief en helemaal klaar zijn. We wachten nog op de komst van de trap, het keukenblad en gas, water en elektriciteit. Pas dan zijn we echt klaar.

Tot die tijd lopen we nog lekker met wallen en rode oogjes rond. Glunderende rode oogjes, dat wel.

Mini-verhuizing

2008-01-04T21:45:00.000Z

Vanavond zijn we stiekem al een heel klein beetje verhuisd. We konden het niet laten.
Eén hoekje in de keuken annex woonkamer dat al helemaal latex- en lakklaar is, schreeuwde er gewoon om ingericht te worden. En dat hebben we gedaan. Met een heel speciaal bankje.

Het komt van Texel. Daar woont een heel lange jongen (minstens 2 meter) die elke dag naar het strand fiets om te jutten. Alle spullen bindt hij aan zijn rijwiel en helemaal volgeladen rijdt hij dan weer naar huis. Daar maakt hij van het aangespoelde hout allerlei meubels, zoals bovenstaand bankje.

En nu staat het bankje dus bij ons in huis. Het eerste meubel in de boerderie. Geweldig.

Trap

2007-12-16T21:50:00.000Z

Ra, ra, wat is dit? Een kar vol oud ijzer? Nee, een kar vol trap. Onze trap, wel te verstaan. Die nog niet helemaal af is...

Kijk, het zit zo. Joop en Sikke maken onze trap. Dat doen ze ergens in een fabriek of loods, met behulp van een ingewikkelde bouwtekening. Die tekening had nog heel wat 'voeten in de aarde' (hoewel er op die hele tekening geen voeten of aarde te zien zijn).

Eerst moest de tekening worden aangepast omdat de trapopgang niet voldeed aan de brandveiligheidseisen: van de brandweer mag de afstand tussen de trapopgang en de voordeur/de hoofdslaapkamer niet meer dan vijftien meter zijn. Ja, je moet het maar weten. Daarna klopte de maatvoering niet, en daarna bleek 'ie niet gedetailleerd genoeg. En dus moest er een nóg een tekening komen.

Gewapend met twee tekeningen in de hand zijn Joop en Sikke aan de slag gegaan. Na een tijdje lassen, slijpen, rekenen en nadenken waren de broers afgelopen zaterdag klaar om de trap te komen passen. Alsof het een bruidsjurk is: even kijken of alles past, of het huis niet dikker dan wel dunner is geworden. Dat soort dingen.

En dus kwamen ze met een kar vol genummerd staal aanrijden. Ze stalden alle onderdelen uit op de vloer en bouwden stapje voor stapje de trap op. Niet dat het veel weg had van een trap. De treden en allerlei andere onderdelen ontbraken nog. En ook was 'ie nog niet geverfd. Maar met een beetje fanatasie - en dat heb ik - kon ik er wel een trap in ontdekken.

Na een halve dag sleutelen, zat de trap er eindelijk in. En wat bleek? Hij was zeven centimer te hoog. Nu denk je misschien: wat is nou zeven centimeter? In de bouw is dat veel, heel veel. Daar reken je in millimeters. Dus eigenlijk hebben we het hier over een fout van 70 millimeter. Da's ineens andere koek, niet waar?

Gelukkig zijn er de afgelopen twee jaar al zoveel dingen anders gegaan dan we hadden gepland, dat ik me over dit 'kleine' foutje geen zorgen meer maak. Joop en Sikke doen dat ook niet, want zij werken al jaren in de bouw en kennen deze wetmatigheid dus als de beste.

Vandaar dat ze de trap fluitend weer los maakten, in de kar legden en vrolijk zwaaiend naar huis reden. Waar ze - waarschijnlijk ook weer fluitend - de trap gaan aanpassen, net zolang tot 'ie past, de juiste kleur, traptreden, zijkanten en railingen heeft.

Over een tijdje komen ze de trap dan weer brengen. Helemaal af, en helemaal passend. En ook al past 'ie niet, dan maken ze hem wel passend.

Afzuigkap

2007-12-16T20:36:00.000Z

Hij hangt, de afzuigkap. Weer iets om blij van te worden. Zeker nu ik weet hoeveel moeite het kostte om dit ding op te hangen. Want zoals bij zoveel spullen in huis geldt ook hiervoor dat het bevestigen ervan eenvoudiger en vanzelfsprekender lijkt dan het is.

Wilfred en zijn vader waren er een dag zoet mee. Na eerst goed te hebben gemeten - meten is weten - hadden ze het gat in het plafond zo gezaagd. Ook nog op de juiste plek. Iets meer tijd hadden ze nodig om te bedenken hoe ze dit 15 kilo zware apparaat aan een kwestbaar gipsplafonnetje gingen ophangen. De oplossing: vastmaken aan de vloer van de eerste verdieping. Die bestaat onder andere uit houten underlaymentplaten.

Dus maakten ze allerlei laagjes hout vast aan die underlaymentplaten. En maakten ze allerlei koofjes van hout daar weer aan vast. Dat herhaalden ze net zolang tot ze een enorme dikke, stevige laag van hout en schroeven hadden (zo stel ik het me tenminste voor). Een laag die zo stevig is, dat je er wel een tractor aan op kan hangen (bij wijze van...). Dat hebben we natuurlijk niet getest. De afzuigkap kan de constructie in elk geval makkelijk aan.

Nu lijkt het misschien alsof dit allemaal heel makkelijk ging. Maar niet dus. De mannen hebben heel wat afgezweet en geschreeuwd (dat lucht zo lekker op) tijdens het ophangproces. Onder andere omdat de bijgeleverde schroefjes helemaal niet in de schroefgaten pasten, en omdat de inbusopening zo klein was, dat je 'm bijna niet kon zien. Om maar wat klein leed te noemen.

Natuurlijk zijn we alle pijn en moeite vergeten nu de afzuiger eenmaal hangt. Zo gaat het met alles. Als het eindresultaat maar goed is. En dat is het.

Gas, water, licht

2007-12-12T19:42:00.000Z

Gas, water, licht. Het is zo'n term die je vaak gebruikt, maar waar je nooit echt over nadenkt. Totdat je een veel te hoge rekening van het energiebedrijf krijgt, of gaat verhuizen. In dat laatste geval moet je ineens tig formulieren invullen, meterstanden noteren, oude en nieuwe adressen doorgeven, kiezen uit duizenden kleuren stroom (groen, grijs, geel) en heel vaak bellen met call centra. Zeker als je de hele boel via internet regelt. Hoewel het vast ook wel eens goed gaat, zijn mijn ervaringen niet echt briljant op dit gebied.

Maar als het bij een verhuizing al niet soepel loopt, hoe zou het dan werken bij een nog te bouwen huis? Waar de leidingen dus nog aangelegd moeten worden. Ik vreesde het ergste. En tot nu toe blijkt die vrees gegrond. Komt ie: in augustus zijn we begonnen met het aanvragen van de hele bende en nu, bijna een half jaar later, heb ik nog altijd geen essent of nuonmannetje over de vloer gehad.

En dat terwijl alles voor ze klaar staat: de meterkast is af (die ziet er inmiddels dus anders uit dan op de foto) en ook de buizen waar de gas-, water- en elektriciteitleidingen straks doorheen moeten straks, hebben we al onder het huis door gehaald.

Dat laatste was trouwens een rottig werkje. Eerst een gat graven in de grond, dan door een halve meter dikke geïsoleerde betonvloer heen beuken, om vervolgens vanuit een mini-loopgraaf zittend op je hurken zes plastic buizen van binnen naar buiten proberen te wringen. Die buizen moesten bovendien nog op een bepaalde diepte liggen. Water op één meter, de rest op 50 centimeter onder het maaiveld (leuke term). Na een paar uur pijn lijden, schelden en zweten zat de boel er in. Het grote wachten kon beginnen.

Maar het wachten duurt nog steeds. Ondanks tig telefoontjes naar de installeteur, die de aanvraag voor ons regelt. Ook hij weet niet waarom het allemaal zo lang duurt. Wat hij wel weet, is dat we nog langer moeten wachten. Minstens nog een maand, of drie maanden.

Aangezien ik dat niet zie zitten, heb ik het heft (hoe dat er ook uit ziet) maar in eigen hand genomen. Ik heb het telefoonnummer gekregen van ene meneer De Jong, van de afdelingen Aansluitingen van een energiebedrijf. Hij schijnt degene te zijn die ons gaat redden (hoop ik). Maar helaas, toen ik hem vandaag probeerde te bellen, hoorde ik dat woensdag zijn vrije dag is. En dus wacht ik nog wat langer.

Twee jaar

2007-12-09T20:24:00.000Z

Vandaag zijn we precies twee jaar eigenaar van dit huis. Op 1 dag na zijn we ook precies twee jaar aan het bouwen. In die tijd is er veel veranderd, om er maar even een cliché bij te halen. Zo bouwden we ons krot om in een droomhuis. En zo zijn Wilfred en ik – ooit een vrolijk, fit en energievol duo – verworden tot twee afgepeigerde zombies (ik overdrijf nooit).

Ik weet nog goed hoe overenthousiast we aan onze eerste klusdag begonnen op zaterdag 10 december 2005. Ik had die nacht amper geslapen en was al ver voordat de wekker ging, wakker; zo veel zin had ik in het klussen. Om de start van de bouw te vieren, dronken we om acht uur 's ochtends klappertandend champagne in de boerderij.

Onze adem zag je opstijgen in de lucht, de wind joeg over het land. IJskoud was het, en tochtig. Dat lag niet zozeer aan de sneeuw, als wel aan het nogal open karakter van het huis op dat moment: een half dak, een betonplaat, anderhalve muur vol scheuren en een stalen casco.

Na het proosten ging ik zo blij als een kind (van een jaar of acht) met de slopershamer aan de slag. We moesten namelijk eerst het huisje naast de boerderij opknappen. Dat zou ons onderkomen worden tijdens de bouw van de boerderij. Als een dolle ging ik te keer. Ik weet nog hoe heerlijk ik het vond. En wat een spierpijn ik de volgende dag had.

Dik drie maanden timmerden we er vrolijk op los. Toen konden we verhuizen en met het echte werk beginnen. Wederom vol enthousiasme tilden we ruim 200 balken, 200 vloerplaten, 200 pakken isolatiemateriaal en minstens negenhonderd gipsplaten naar binnen. Nog altijd even enthousiast haalden we daarna de aannemer binnen, die ons dak en de muren ging bouwen.

Een maand of drie stond onze bouwval in de steigers. Elke dag was er wel iemand aan het timmeren, dakpannen leggen, voegen of restaureren. Zalig was dat, want langzaam zag ik het huis in een huis veranderen (zonder daar zelf ook maar iets voor te hoeven doen).

Ondanks al die vooruitgang begon mijn klusanimo vanaf dat moment langzaam af te nemen. En het verlangen naar rust en privacy toe te nemen. Sindsdien zijn we nooit meer zo enthousiast geweest als in het begin. Zijn de tegenzin, de vermoeidheid en de wallen steeds groter geworden. Nu, twee jaar en weinig klusvrije dagen later, kan je wel raden hoe we ons voelen. En hoe we eruit zien.

Toch is er de laatste tijd iets grappigs aan de hand: het enthousiasme van het eerste uur is een beetje terug. Ik betrap mezelf erop dat ik verlangend uitkijk naar het moment waarop ik mijn vieze overall weer aan mag trekken. Dat ik tijdens het verven weer meezing met liedjes op de radio. En dat ik zelfs op mijn vrije zondag ga klussen.

Ik ruik namelijk het einde. We hoeven ‘nog maar’ 12 ruimtes, enkele tientallen meters plinten, een stuk of wat deurkozijnen en een paar houten vloeren te verven. Dan nog even de trap, het keukenblad en wat glas plaatsen en klaar is de klus. Hoe meer we nu doen, hoe eerder het klaar is. En zo eindigt dit verhaal toch nog positief. En dat is ook wat waard.

Hoe het was

2007-11-25T19:11:00.000Z

Soms, als ik het bouwen niet meer zie zitten, ga ik foto's kijken. Foto's van hoe het huis er een jaar geleden uitzag. Dat werkt enorm opbeurend. Want dan zie ik wat we al hebben gedaan, niet wat we nog moeten doen.

Neem bovenstaande foto's. Gemaakt in november 2006. Bijna nergens een gipsplaat te bekennen; niet op de wanden, op de plafonds of op de dakplaten. Isolatiemateriaal staat tien pakken hoog opgestapeld. In de woonkamer liggen gereedschap en bouwmateriaal op de vloer in plaats van vloerverwarming en gevlinderd beton.

Er is nog geen loopbrug. Nog geen bad, plint, deurkozijn, tegels, keuken of wc. De stukadoor is nog niet geweest, de vensterbanken ontbreken nog, op de muren zit nog geen likje verf.

Fantastisch om te zien hoeveel verder we één jaar later zijn. Wat we hebben gepresteerd. En dat allemaal omdat we blijven doorzetten, de vaart erin houden, en de moed. Nu klinkt het misschien alsof ons dat heel gemakkelijk afgaat. Niet dus. Vooral het gedeelte met die moed is soms lastig.

Want na bijna twee jaar bouwen zijn we dan wel bijna uitgeklust, maar ook uitgeblust. Onze energievoorraad is zo goed als op. We zien er moe en uitgewoond uit. Met dikke wallen, rood omrande ogen en witte snuitjes. We hebben steeds meer slaap nodig om alles vol te houden, zijn na één biertje al dronken. Onze flexibiliteit en geduld nemen af, net als onze zin om elke vrije dag te klussen.

We snakken naar rust. Naar een echte vakantie, waarin we luieren en over iets anders praten dan offertes, installateurs, deurbeslag en extra dekkende verf.

Maar zover is het niet. Hoewel ons to do-lijstje met de week slinkt, moeten we nog zeker twee tot drie maanden bouwen. Dat betekent dus doorbijten, verstand op nul, knop om en vooral: veel foto's bekijken van hoe het was. Zodat ik zie wat al is gedaan. Niet wat nog moet.

Gehakt en spaanders

2007-11-25T17:43:00.000Z

De keuken staat op z’n plek. Wat een opluchting is dat.

Ik had me er van tevoren enorm druk om gemaakt. Mijn vriend en zijn vader zouden de keuken zelf monteren. Hoewel ze samen al een heel huis hebben gebouwd, was ik toch een beetje bezorgd of ze dit wel zouden kunnen. Of alle deurtjes en lades niet scheef zouden gaan hangen. Of er geen naden tussen de kastjes zouden ontstaan. Of de vaatwasser wel op de goede plek zou komen.

Het was allemaal drukte om niets, want na twee dagen werken staat de keuken er. Helemaal waterpas, naadloos en op de juiste locatie. Ik kan dus weer rustig slapen.

Had ik gedacht. Want onlangs ontdekte mijn broer Wierd iets vreselijks – relatief gezien. Tijdens een tour door het huis vertelden we enthousiast waar het kookeiland en de rest van de keuken zouden verrijzen. Wierd knikte en wees daarna op de stopcontacten. Of die niet wat laag zaten als ze boven het aanrechtblad moesten uitkomen?

Wilfred dacht van niet, maar pakte voor de zekerheid zijn duimstok. Een beetje bouwvakker heeft die altijd op zak. Met een 96 centimeter hoog aanrecht zouden de stopcontacten op minstens 1 meter van de grond moeten zitten. Dat hadden we ook zo doorgegeven aan de installateur. Maar helaas, na tig keer meten, wees de duimstok niet meer dan 92 centimeter aan. Minstens 8 centimeter te laag.

Hm, weer iets waar ik wakker van kon liggen. Want hoe zouden we dit gaan oplossen? Het aanrechtblad iets lager maken dan gepland? Of de stopcontacten verplaatsen, maar dan zou de muur opnieuw gestuukt en geverfd moeten worden. Wat een gedoe!

Inmiddels hebben Wilfred en zijn vader besloten dat de laatste oplossing de beste is.
Volgens de installateur is het zo gepiept. De oude gaten die overblijven in de muur dekken we af met een roestvrijstalen plaat. Ziet er nog strak uit ook, zegt Wilfred.

Ja, ja. Het zal wel. Ik wil me er niet meer druk om maken. Want straks zit er vast weer iets te laag of te hoog. Gaat er weer iets stuk. Loopt het weer anders dan we hadden gepland. Want hoe gaan we bijvoorbeeld de afzuigkap ophangen in een gipsplafond? Zal de timmerman het aanrechtblad wel goed hebben opgemeten? Gaat de trap wel passen? En al het glas?

Waar gehakt wordt, vallen spaanders, zeggen wij Hollanders toch al jaren? Ik snap precies wat ‘we’ daarmee bedoelen. Nu nog leren het te accepteren.

Schilder

2007-11-25T16:07:00.000Z

Als ik nu een ander beroep zou moeten kiezen, wist ik het wel: schilder.

Niet dat ik dat vroeger ooit wilde worden. Ik was helemaal niet bedreven in verven. Deed het ook bijna nooit. Hooguit twee keer per jaar een middagje, bij vrienden in hun nieuwe woning. Hoewel ik het heus best netjes deed, zaten er altijd wel een paar druipers op de kozijnen, muur, plinten of mezelf. Zelfs als ik alles had afgeplakt.

Ik wist ook niet goed hoe het werkte, verven. Wanneer moest ik grondverf gebruiken, wanneer lak, wanneer rollers en wanneer een gewone kwast. Hoe vaak moest ik schuren, hoe kreeg ik een schroefgat dicht en waarvoor diende peut eigenlijk? Ik had geen flauw idee. Leuk vond ik het ook niet echt. Ik verheugde me altijd het meest op het bier na afloop van een dagje klussen.

Maar nu - bijna twee jaar later en na honderden meters dakgoot, plint, kozijn en muur in de verf te hebben gezet - is dat allemaal anders. Doe ik nauwelijks onder voor een professionele schilder, al zeg ik het zelf.

Zo weet ik ondertussen welke verf ik op welk soort materiaal moet smeren en in welke volgorde. Heb ik een behoorlijk vaste hand. Drup of mors ik bijna niet meer en gebruik ik nog maar zelden afplaktape. Ook ga ik altijd goed uitgerust op pad: met kneedbaar hout voor gaten, kit voor naden, schuurpapier voor oneffenheden en een doekje voor de enkele keren dat ik wél uitschiet. Natuurlijk ventileer ik altijd. En voor het geval de handen toch vies zijn geworden, staat er een pot 'professional cleaner' op het aanrecht, van Bizon.

Wellicht overdrijf ik een beetje. Maar wedden dat ik een heel eind kom als ik solliciteer voor schilder. Hoewel ze me op één ding zouden kunnen afwijzen: mijn werktenue. Dat houd ik niet schoon, komt er helemaal onder te zitten. Neem mijn overall. Die was ooit rood. Echt waar.

Gelukkig heb ik nog even de tijd om me ook op dit punt te verbeteren, want we zijn nog lang niet uitgeverfd. De plinten, deur- en raamkozijnen op de eerste etage en de begane grond moeten nog gegrond en gelakt, en alle muren nog één keer gelatext.

Alles bij elkaar een maand of twee werk. Daarna durf ik het wel aan. Nu de klant nog.

Vloer

2007-11-16T19:49:00.000Z

Wat leggen we op de vloer? Iedereen die een huis heeft gekocht, moet die vraag een keer beantwoorden. Wij dus ook. En da's geen eenvoudige zaak, kan ik u vertellen. Tegenwoordig is de keuze uit vloerbedekking enorm, zo ontdekten wij al onderzoek doend. Het aanbod varieert van beton, Peruaans eiken, getrommelde kasteelplanken, parket en lekker wollig tapijt tot glad poxy, hip vinyl of met wilde prints bedrukt multiplex. En duizenden soorten laminaat.

Een beetje snelle beslisser weet natuurlijk zó wat 'ie wil. Ik niet. Vandaar dat ik eerst inspiratie ging opdoen. Bladen als VT Wonen's en Eigen Huis & Interieur zijn daar heel geschikt voor. Die knallen zowat uit elkaar van de reclames, tests (fijn woord) en artikelen over vloeren.

Daarna zijn we naar allerlei vloerenwinkels gegaan. Heel leuk is het daar, want ik zag er de meest geweldige materialen. Maar het was ook heel frustrerend, want het spul dat ik wilde hebben, was ook meteen het duurst. Dat hoeft geen probleem te zijn, maar wel als je woonkamer zo'n 180 vierkante meter is. Een Bruynzeelvloertje van Amerikaans grenen - met extra brede planken – doet dan al snel twintigduizend euro. En da’s nog exclusief leggen.

Al vrij vlot kwamen we tot de conclusie dat er voor de woonkamer maar één optie overbleef: een gevlinderde betonvloer. Heel betaalbaar én heel stoer. Bleven over: de gangen en slaapkamers. Na een maand of vier wisten we wat er op de gangen moest komen: grote rechthoekige platen meranti multiplex.

In juni heeft een groep wilde mannen de betonvloer gestort. De merantiplaten liggen er sinds afgelopen woensdag. Tineke en ik hebben ze gelakt; Henk en Wilfred hebben ze gelegd. Het resultaat is geweldig.

Nu alleen de slaapkamers nog. Dat er tapijt moet komen, weten we al. Da's lekker zacht aan je voeten. Maar welk soort? In elk geval niet het spul dat in mijn kamer lag tijdens mijn studietijd. Dat kwam van de Leenbakker, kostte vier of vijf gulden per strekkende meter. Goedkoper was er niet. En dat was ook te merken: na een week was het al een paar meter opgerekt en als ik er een sprintje op trok, stonden mijn voeten ongeveer in de brand, zo synthetisch was het.

Dat was toen. Nu is het tijd voor kwaliteit. Mooi spul. Paradijs onder mijn voeten, jong mos. Dus gingen we naar een designzaak. De enthousiaste eigenaar - die er met zijn zwarte kleren en designbril eerder uitzag als een kunstenaar - liet ons de meest prachtige stalen zien, die in prachtig vormgegeven boeken zaten en van de meeste prachtige kwaliteit en kleuren waren. Precies wat ik wilde!

Na anderhalf uur voelen en knuffelen durfde ik eindelijk de Grote Vraag te stellen: hoe veel kost het? De artistieke man keek ons blij aan, alsof er niets aan de hand was, en zei toen vrolijk: elfhonderd euro per strekkende meter! Voor de vorm hebben we nog wat vragen gesteld en rondgekeken. Toen zijn we snel en teleurgesteld de winkel uitgelopen.

Inmiddels heb ik ontdekt dat er ook nog iets is tussen Kwantum en design - wat tapijt betreft. Tientallen stalen heb ik ervan in huis liggen. Ons testpanel - kat Brokkie en poes Saartje - heeft ze al goedgekeurd. Nu wij nog.

Mol

2007-10-29T20:03:00.000Z

Dit is Wilfred's hand. Hoe hij deze enorme verwonding heeft opgelopen? Dat zit zo.

Voordat we in de boerderij kunnen wonen, moeten we nog aangesloten worden op de riolering. Alleen ligt die er niet. Ook de minstens veertig meter lange en zeventig centimeter diepe greppel waar de riolering in moet komen, ontbreekt nog.

Dat betekent dus graven. Nu is graven in gewone grond niet het vervelendste werk. Wel een beetje zwaar voor je rug, vooral als je niet dagelijks je tuin omspit. Dan is het afbreukrisico letterlijk erg groot. Echt vervelend wordt het als de grond vol ligt met puin. Waar bij elke schep een steen, stuk ijzer of brok beton de doorgang blokkeert. Dat laatste was bij ons natuurlijk het geval.

Al na een paar meter graven was het duidelijk dat wij een vervelende tijd tegemoet gingen, wat graven betreft. Onze tuin bleek niet uit losse, zachte, vriendelijke grond te bestaan. Integendeel. De vorige eigenaren hadden óf geen vuilnisbak óf geen zin in ritjes naar de stort, want al hun afval dumpten ze in de tuin. Van dikke keien (uit de ijstijd), hoefijzers, beschilderde tegels tot rollen prikkeldraad, glas, betumen, oude kranten, (beer)putten, restjes muur, ijzeren staven en stukken touw. Echt, ons lapje grond zit vol geheimen. Een waar goudmijntje, archeologisch gezien.

Allemaal heel fijn, voor die archeologen. Maar niet voor ons, mollen. Wilfred, Jan Bert, Radboud en ik moesten ons een ongeluk beuken om alle rotzooi eruit te krijgen. Jan Bert pakte op een gegeven moment zelfs een moker erbij, terwijl Wilfred zijn toevlucht nam tot de 'trilnaald' oftewel kango. Radboud en ik gebruikten vooral brute kracht en onze handen om de boel af te graven. Het resultaat, na drie dagen bikkelen: een prachtige loopgraaf, een compleet omgeploegde tuin, vier stijve ruggetjes en een stuk of wat ontvelde knokkels.

En dat zal voorlopig nog wel even zo blijven. Want als morgen de riolering erin ligt, moet al het zand weer terug...

Hij staat, de haard

2007-10-26T20:39:00.000+01:00

Hij is er, de open haard. Inclusief omtimmering, tunnel, rookkanaal, rozet, stofzuiger en luchtroosters. Het is een beetje een klein geval. Slechts 1.50 m bij 1.40 hoog. Meer een monster dan een open haard eigenlijk. Maar, zo zegt mijn vriend, 'dat kan de ruimte makkelijk hebben'. En zo is het ook wel.

Jammer dat we hem nog niet mogen gebruiken. Het stucwerk op de omtimmering moet nog drogen. Vier dagen lang. Daarna mag de fik er in. Woensdag kunnen we dus los. Brandhout genoeg; de halve tuin ligt er vol mee. Alle soorten en maten zijn aanwezig: van pallets, oude deuren en steigerplanken tot restjes multiplex, meranti, vuren, grenen, beuken, ocoume, vezelplaat en underlayment. Een tweedehands houthandel is er niets bij.

Afgelopen zomer hebben we een beetje orde in die bende proberen aan te brengen. Wilfred kocht daarom een elektrische kettingzaag. Zo'n machine is echt onontbeerlijk als je een open haard hebt, zei 'ie. Ja, ja. Het is gewoon een goed excuus om eens flink de houthakker uit te hangen. Wat zo'n kachel al niet voor oerdriften oproept. Bij mannen.

Toch had hij wel een beetje gelijk. Want krijg maar eens een pallet, boomstronk of 30 cm dikke balk door midden met een handzaag. Met onze Husqvarna gaat het veel sneller. Een paar middagen hebben we herrie gemaakt met dat ding. Tot grote ergernis van de buren. Het resultaat: voor minstens een half jaar open haard hout, en een bult afvalhout waar de organisator van het paasvuur ons nog jaren dankbaar voor zal zijn.

Want één ding weten we wel, ook al komen we nog maar net kijken in de wereld van de houtkachels: dat je nooit geverfd hout of hout vol spijkers in een open haard moet stoppen. Wilfred's vader wist dat vroeger niet. En dus smeet hij werkelijk alle soorten hout in zijn dure haard. Flink veel ook. Het gevolg: tropische temperaturen in de woonkamer, dagenlang roetwolken boven het dorp en een kapotte kachel. Schade: minimaal 1500 euro.

Dat zal ons niet overkomen. Zeker de komende vier dagen niet. Het enige wat we tot woensdag kunnen doen, is nóg meer hout hakken. En zachte vachtjes inslaan. En liters champagne.

Move that bus!

2007-10-24T20:04:00.000+01:00

Soms kijk ik naar 'Extreme Home Makeover'. Een typisch Amerikaanse tv-serie over vaak arme gezinnen die in nogal krotterige huizen wonen en daarom een nieuw huis krijgen. Niet zomaar een huis, maar echte mega-villa's met bioscoop, zwembad, drie woonkamers, professionele keuken en achttien badkamers.

Tikkeltje overdreven wellicht, maar wel fijn voor die mensen. Vooral ook omdat het nieuwe huis er binnen een week (!) staat. Dat is dan weer mogelijk dankzij de hulp van honderden fanatieke vrienden en bouwers die nachten hebben doorgehaald.

Het leukste van elke aflevering is het gedeelte wanneer de bewoners voor het eerst hun nieuwe huis gaan bezoeken. Die woning wordt altijd geblokkeerd door een joekel van een camper. Zo eentje die je alleen in Amerika ziet. Een metertje of twintig is 'ie zeker lang. Om het huis te zien te krijgen, weten de bewoners én het vaak massaal toegestroomde publiek precies wat ze moeten doen: heel hard 'MOVE THAT BUS!' roepen.

Laatst bedacht ik hoe heerlijk het zou zijn om die bus bij ons voor de deur te zien staan. Dat wij een weekje op vakantie mogen, terwijl een ploeg handige klussers de boel gaat afmaken. En dat we bij terugkomst zó in de boerderij kunnen gaan wonen. Fantastisch.

Helaas. Dat zal dus niet gebeuren. We moeten het huis echt zelf afmaken. En zelfs met hulptroepen is de boerderij niet binnen één week klaar. Toch heb ik soms een klein 'move-that-bus-gevoel': als er heel veel mensen tegelijk bij ons aan het klussen zijn bijvoorbeeld. Zoals vandaag.

De oprit is volgepakt met ‘klusbusjes’ en andere bedrijfswagens. In de boerderij staat de radio keihard aan op ‘Radio NL’. Hollandstalige hits dus. Overal waar ik kijk, zie ik mannen werken. Het begint al in de hal. Daar struikel ik zowat over Thomas, één van de tegelzetters. Hij legt tegels op de vloer in de wc.

In de woonkamer sjouwen kerels met pijpen en brandwerende promatect. Ze zijn bezig met de voorbereidingen voor het plaatsen van de open haard. Schoonvader Henk helpt ook mee.

Op de eerste etage zitten Wilfred en een man in pak gehurkt op de loopbrug. Die nette man is een glasdeskundige. Hij gaat een offerte uitbrengen voor al het glas dat we nog nodig hebben: in de douche, in de balustrade, in de hal, in het trappenhuis. Geroutineerd leidt Wilfred hem rond. Dit is namelijk al de vierde glasdesko die langs komt. En hopelijk degene met de beste aanbieding.

Nog een verdieping hoger betegelen tegelzetters Ronald en Kevin al fluitend de badkamer.

Overal is actie. Gebeurt iets. Wordt gewerkt. Ook ik doe mee: ik sta in mijn overall te verven. Zet liters koffie. Smeer broodjes. Bel de installateur om de werkzaamheden voor volgende week door te nemen. Beantwoord vragen van de openhaard-mannen.

Als ik om half vijf de deur van de boerderij op slot doe en naar de plaatselijke kroeg fiets om een biertje te drinken met Henk en Wilfred, denk ik aan ons eigen bus-moment. Aan hoe we over een maand of drie, als alles af is, onze eigen bus - een amper vier meter lange alfa romeo - voor de boerderij gaan zetten. En dan met z'n tweetjes heel hard 'move that bus' gaan roepen!

All-inclusive keuken

2007-10-24T17:14:00.000+01:00

De keuken is gearriveerd. Dat wil zeggen: de kasten. Prachtige hoogglans witte ladenkasten. In een vrachtwagen kwamen ze, samen met chauffeur Raymond, tevens eigenaar van de keukenzaak.

Raymond, die wat bleek zag, had er zin in. Hij was vriendelijk, maakte grapjes en vertelde aan één stuk door over zijn zaak (die liep goed, want er waren nog nooit zoveel orders geweest en hij ging een tweede vestiging openen in Utrecht) en de samenwerking met het Deense moederbedrijf. Hoewel het best een interessant verhaal was, raakte ik al snel het spoor bijster - ging hij nou een zaak openen in Kopenhagen?. Dat kwam waarschijnlijk omdat we tijdens het luisteren ook de kastjes moesten sjouwen.

Zelf sjouwen? Ja. Dat zit zo. Als fanatieke doe-het-zelf-klussers hebben wij geen all-inclusive keuken gekocht. Inclusief blad, apparatuur, kranen en spoelbakken. En inclusief montage en installatie. Om geld te besparen, hebben we het doe-het-zelfpakket genomen. Daarbij koop je bij een keukenhandel de kastjes en bij een internetbedrijf de apparatuur, laat je het blad maken bij een timmerman, zet je zelf de kasten op hun plek en laat je een 'mannetje' alles aansluiten. Dat scheelt een boel geld, maar kost een boel tijd. En een hoop zorgen, zo merkte ik die woensdag.

Het begon al bij de bezorging. Die hield op 'bij de drempel', zei Raymond. Dat betekende dat we de kasten zelf naar binnen moesten tillen. Vervolgens gaf hij ons nog een handleiding en wat tips over afstellen van de kastjes en laden ('dit schroefje is voor de horizontale afstelling, dit voor de verticale') en daarna was het afgelopen met de service.

Dit wisten we allemaal wel, maar toch moest ik even slikken. En dan druk ik het nog zachtjes uit. Eigenlijk kreeg ik meer een soort paniekaanval. Hoe zouden we in vredesnaam al die kasten op hun plek krijgen, op dezelfde hoogte en ook nog waterpas? Zou het de timmerman wel lukken het blad passend te krijgen? Zou hij wel op tijd klaar zijn? Wie gaat de waterleiding en de gastoevoer aansluiten? Zou de vaatwasser het wel doen?

Hoe langer ik nadacht, hoe angstiger ik werd. Toen Raymond vrolijk lachend en al toeterend de oprit afreed, moest ik me beheersen niet achter hem aan te rennen. Ik had er ineens heel veel geld voor over om alles aan hem over te laten. Hem die keuken te laten installeren, bij hem alsnog dat peperdure blad te kopen. Ook al zou ik voor alleen het bezorgen ervan al vijfhonderd euro kwijt zijn. Geld speelde geen rol meer, zolang ik maar van de hassle af zou zijn.

Helaas was ik de enige die zo dacht. Mijn vriend trok zijn schouders een beetje op, mompelde wat over 'dat doen we later wel' en ging weer schilderen. Jimmy en Tineke, die ons hielpen klussen, vertelden hoe zij vroeger zelf ook altijd hun keukens hadden geïnstalleerd. Mijn schoonvader Henk hoorde ik zelfs zeggen 'dat het monteren een eitje was, zolang je er maar even rustig voor ging zitten'.

Tegen zoveel positiviteit kon ik niet op. Daarom besloot ik die avond me niet meer druk te maken over de keuken. En nam ik me voor de volgende keer, als we ooit weer zouden verhuizen, het all-inclusive pakket te nemen.

Sneu (of stom)

2007-10-14T20:59:00.000+01:00

Sneu. Of stom. Ik weet nog niet hoe ik het moet noemen. Het zit zo. Simon de Spacker heeft afgelopen week alle plafonds en schuine wanden prachtig wit gespackt. Alles ziet er mooi uit, lekker strak. Helemaal super.

Op één ding na. Bij het verwijderen van het afplakplakband van de stalen flenzen, is ook de verf meegekomen die we er kort geleden op hadden aangebracht. Twee lagen verf, zo, in één keer eraf, hup. Vreselijk.

Al het staal dat aan de plafonds grenst, wilden we voor de komst van Simon de Spacker geverfd hebben. Zodat we na afloop niet meer met de grijze metallic verf in de buurt hoefden te komen van dat spierwitte plafond (want juist dan schiet je uit).

Vandaar dat ik de afgelopen weken bijna niets anders heb gedaan dan verven. Hoe dichter de deadline naderde, hoe fanatieker ik werd. Vrijdagavond, zaterdag, zondag én maandag verfde ik. Toen pas zaten alle flenzen twee keer in de metallic-lak. Precies op tijd, want dinsdag kwam Simon. Ik was kapot, viel op mijn werk bijna in slaap achter de computer, maar wat maakte het uit: de klus zat erop.

Groot was dus de schok toen ik donderdag - nadat Simon was vertrokken - de flenzen zag: die waren niet langer stoer metallic-kleurig, maar zaten vol rode gaten vanwege de afgebladderde verf. Ik was enorm teleurgesteld. En boos. In eerste instantie op Simon. Had hij niet wat voorzichtiger kunnen doen? De tape losser kunnen aanbrengen bijvoorbeeld, of rustiger eraf trekken.

Daarna was ik vooral boos op mezelf. Want het lag natuurlijk niet aan Simon. Hoe mooi dat ook geweest zou zijn. Het lag aan mezelf. Ik had de flenzen niet goed bewerkt van tevoren. Alleen wat licht geschuurd en met water schoongemaakt. Een methode die bij hout goed werkt. Maar bij staal dus niet.

Blijkbaar had ik het staal eerst in de primer moeten zetten of een ander goedje dat veel beter hecht. Whatever. Als ik maar iets had gedaan waardoor die verflagen nu nog op die balken hadden gezeten. In plaats van op de grond. Nu kost het me dagen om alles weer te repareren. Sneu. En stom.

Soms vragen mensen of we tegenslagen hebben (gehad) tijdens de bouw. Tot nu toe zei ik altijd nee. Die zere rug, scheve muur en lekkage waren niet leuk, maar het kon altijd erger. Met dit verfincident is het anders. Zo vlak voor de eindstreep, na zoveel moeite. Ja, dat noem ik wel een tegenslag. Een kleine, maar toch.

Simon de Spacker

2007-10-14T19:55:00.000+01:00

Een goede vriendin is twee maanden geleden bevallen van een lieve baby: Simon. Het ventje meet amper 60 centimeter en kan heel hard huilen (schijnt). De man die afgelopen week onze plafonds 'spackte', is ook een Simon. Maar dan een heel grote. Een meter of twee is 'ie zeker.

Deze Simon kan heel hard werken, zo bleek. In een flinke middag had hij alle wanden, ramen en stalen flenzen afgeplakt met papier en plastic (waardoor ons huis wel een spookhuis leek, of een soort kunstobject). Echt, ik heb iemand nog nooit zo snel een muur zien afplakken. Hij doet zeker vijf meter in een seconde. En nog recht ook. Respect.

Dat afplakken van alles wat niet gespackt moet worden, is trouwens wel handig. Want het is nogal hardnekkig spul. De verfpotten en kwasten, die ik was vergeten af te dekken, zijn nu helemaal wit gespikkeld. Dat geldt ook voor de eens rode radio van Simon. En je krijgt het er dus niet meer af.

Voor het verven van alle plafonds had hij een dag nodig. Dat komt omdat hij het met een spuit doet. Een kwast komt er tegenwoordig niet meer aan te pas. Nog eens acht uur later had 'ie alle plafonds en schuine wanden voorzien van een laagje spack: dat is een mengelmoes van gips en latex die onder hoge druk wordt aangebracht, wederom met een spuit.

Simon kan je er wel bij hebben dus. Simon met zijn grijze krullen. En rollen tape in zijn mond. Die veel lacht. Zijn lunchmateriaal - broodjes, fles water en thermos koffie - in een plastic zak vervoert. Kort pauzeert. Wederom van Hollandstalige hits houdt. De vloer aanveegt na gedane zaken. En vooral: spackt als een dolle. Want ze zijn mooi geworden, onze plafonds. Strak en wit.

Een perfect rollmodel dus, voor de kleine Simon.

Echte bouwvakkers

2007-10-07T18:19:00.000+01:00

Dit zijn ze, de stukadoors die alle naden en schroefgaten in ons huis hebben dichtgesmeerd. Leuke lui. Echte bouwvakkers ook. In de afgelopen twintig maanden heb ik er zoveel ontmoet - minstens 75 - dat ik mezelf met trots een kenner kan noemen. Zo weet ik inmiddels dat bouwvakkers doorgaans een paar dingen gemeen hebben: ze houden van Nederlandstalige muziek, koffie, structuur en traditionele rolpatronen. En zijn vriendelijk. Een voorbeeld.

De stukadoors in spijkerbroek, Herman en Ype, waren hier tien dagen. Al die tijd hielden ze er een strak ritme op na. Iedere ochtend om twintig over zeven parkeerden ze hun auto bij ons op de oprit. Telkens op dezelfde plek. Daarna lazen ze tien minuten de krant, in de auto. Met een kopje koffie erbij.

Om stipt half acht gingen ze aan het werk. Als eerste zetten ze de radio aan. Altijd op dezelfde zender. Hoe 'ie heet, weet ik niet, maar ze draaien er onafgebroken Hollandstalige 'schlagers' die de liefde of het gebrek eraan bezingen. Om tien uur pauzeerden ze met koffie en broodjes. Om kwart over twaalf was het lunchtijd (een half uur) en om drie uur precies reden ze weer weg.

(Dat laatste lukte trouwens niet altijd. Want de accu van hun auto was nogal eens stuk. Aangezien ze geen anwb-abonnement hebben, vroegen ze een keer of ik wilde helpen duwen. Dat wilde ik wel. Herman stuurde, Ype en ik deden het zware werk. Met succes, want na een meter of vijftig rollen, sloeg de motor aan. En konden ze alsnog naar huis.)

Meneer Spoelstra - de man in de witte overall - is ook het type 'echte bouwvakker'. Hij kwam afgelopen woensdag voor een specifiek klusje: het uitvlakken van de badkamerwanden. De tegelzetters hadden ontdekt dat ze niet waterpas zijn. Meneer Spoelstra moest de boel dus weer recht maken, met 'cementgebonden materiaal'.

Tijdens de twee uurtjes die hij voor dit werk nodig had, vertelde meneer Spoelstra dat hij nog 33 dagen moest werken. Daarna ging hij met pensioen. Hij had dan 45 jaar gewerkt. Eerst als timmerman, daarna als stukadoor. Met veel plezier. Maar hij was wel blij dat 'ie straks vrij was. Dan kon hij zijn kinderen helpen met verbouwen, kasten timmeren, dat soort dingen. 'En leuke dingen doen met uw vrouw?', vroeg ik hem. Hij moest hard lachen. 'Samen stofzuigen, ramen lappen en piepers schillen zeker?', zei hij spottend. 'Echt niet, kom op zeg.'

Ik had het kunnen weten.

Stukadoor

2007-10-01T07:40:00.000+01:00

De stukadoors zijn aan de slag. Alweer twee weken. Sindsdien ziet ons huis er behoorlijk anders uit. De muren en plafonds met schroefgaten en soms wat rafelige randjes zijn ineens verdwenen onder een laag strepen en stippen.

Dat ziet er eigenlijk wel grappig uit. En veel strakker. Dat laatste komt omdat de stukadoors (twee potige kerels; foto's volgen later!) ijzeren strips op alle hoeken aanbrengen. Daardoor worden de muren kaarsrecht. Nu zijn de muren eindelijk echt muren.

Het was nog een behoorlijk karwei om het huis stukadoor-klaar te krijgen. Zo moesten de radiatoren van de muren worden gehaald, en de vloeren in de wc's en de badkamer - waar sinds kort tegels lagen - moesten we afdekken met stukloper, net als de woonkamer.

Dat deden we met ducktape. Ik had bij de plaatselijke gereedschapswinkel een rol van 25 meter gehaald. Dat leek me wel genoeg. Niet dus, want al na 1 badkamer was de rol op. Ik ben toen maar overgeschakeld op de 100-meter variant. Daarvan gingen er nog minstens twee rollen in. De stukadoor die nu nog de vloer weet te beschadigen, krijgt van mij een kratje bier.

Maar we moesten meer doen: alle naden in huis dichtkitten. Dat doe je dus met kit; een wit, elastisch goedje dat uit een soort spuitbus komt. Al weken was Wilfred hiermee bezig. Dan zei hij na het avondeten bijvoorbeeld: 'ik ga even een uurtje kitten'. Maar al die uurtjes en liters kit bij elkaar waren nog niet genoeg om alle naden gevuld te krijgen. Vandaar dat hij en mijn oom Jimmy afgelopen woensdag een hele dag lang hebben gekit. Minstens zes bussen jaagden ze er doorheen. Pas toen konden we het huis officieel naaddicht (?) verklaren.

Wat er ook nog moest gebeuren voordat de stukadoors aan de slag konden, was het huis opruimen. Dat moeten we trouwens wel vaker, maar deze keer was het echt serieus. Alle kamers moesten schoon zijn, zodat de mannen bij de muren en plafonds kunnen.

Nu waren de meeste ruimtes gelukkig al redelijk troep-vrij, op drie kamers na. Die stonden propvol met tegelsnijders, boormachines, kettingzagen, surfplanken, rookkanalen, rolletjes lood, spijkers, autobanden, schroeven, sauna-onderdelen, houten platen, afzuigkappen en nog meer. Het kostte Wilfred, zijn vader en ik minstens anderhalve dag sjouwen om alles naar zolder, de vuilnisbak, of andere strategische plekken te verplaatsen. Daarna nog een paar uurtjes vegen en klaar was het huis.

Dachten we. Maar niet dus. Vorige week vertelden de stukadoors dat het wel heel handig zou zijn als we alle stalen flenzen - een stuk of 15 stevige jongens - nog snel even verven voordat het plafond straks gespackt wordt. Zucht. Zo is er altijd wel wat.

Maar ooit, ooit is het af!

Tegelkampioen

2007-09-12T18:44:00.000+01:00

Vandaag was de dag van de tegels. Om acht uur vanmorgen meldden Ronald en Kevin zich. Niet zomaar tegelzetters, maar prijswinnende tegelzetters. Daarover later meer. Kevin en Ronald gaan onze beide badkamers en toiletten van mooie tegels voorzien.

Na een kleine rondleiding door het huis en natuurlijk een paar bakkies koffie begonnen ze: radio aan op de louter-Nederlandstalige-hits-zender, speciaal werkpak aan, een 30 kilo zware tegelsnijder en emmers vol ander gereedschap naar boven sjouwen, lijm maken, de boel op maat snijden en daarna één voor één de tegels op de wand en vloer plakken.

Ik blijf het telkens bijzonder én leuk vinden dat iets wat je maanden geleden bedenkt, uiteindelijk werkelijkheid wordt. Mijn schoonvader ontwerpt de vorm van ons huis, en een half jaar later staat het er. De binnenhuisarchitect bedenkt dat een loopbrug goed zou staan op de eerste verdieping, en een tijd later loop ik ineens via een loopbrug van de ene naar de andere kant van het huis.

Met de tegels gaat het net zo. In de winter zoek je tegels uit voor de badkamer, en in de zomer zitten ze op de muur. Al maanden geleden begon de zoektocht naar de Mooiste Tegels van Nederland. Die vonden we al vrij snel, na ons eerste bezoek aan een tegelspecialist. Daar zagen we tegels van Mosa. Vooral de XXL vonden we fantastisch: grijze betonlook tegels van 1.20 m lang, en 30 cm breed. Iedereen die wel eens een nieuwe badkamer heeft uitgezocht, weet dat dit absurd lange tegels zijn. Logische naam dus.

Die tegels moesten er dus komen, liefst in elk toilet en in beide badkamers. Maar helaas is de prijs van deze tegels ook XXL. Dus moesten we wat concessies doen. Behoorlijk veel, want uiteindelijk krijgt alleen de douche op de eerste etage deze tegels. Maar toch.

Ronald en Kevin vonden die tegels vast ook erg mooi, want ze gingen er als eerste mee aan de slag vandaag. Of misschien wilden ze er gewoon vanaf zijn, want niet alleen de omvang en de prijs van de tegels zijn XXL, maar ook het gewicht.

Hoe dan ook, ze zitten op de wand, en het ziet er prachtig uit. Dat komt natuurlijk door de tegels, maar ook door Kevin. Die is namelijk Nederlands Kampioen Tegelzetter. Welk jaar hij dat werd, weet ik niet. Maar het gebeurde ergens in de jaren 2000.

Niet dat Kevin met zijn titel te koop loopt. Dat doet zijn vader wel voor hem. Die had het een tijd terug trots aan ons verteld. Toch droeg Kevin vandaag wel heel stoer een oranje T-shirt waarop NK stond. Maar niet welk NK. En ook niet wie dat NK had gewonnen. Het had net zo goed om een NK tafeltennis, taarten bakken of dammen kunnen gaan.

Maar wij wisten wel beter, en dus feliciteerden wij Kevin met zijn overwinning. Want ik ben best trots dat bij ons een Nederlands Kampioen Tegelzetter rondloopt. Dat zijn van die dingen die indruk maken. Die je niet vergeet. Ik ben zelfs bang dat ik telkens wanneer ik straks naar de wc ga, een douche neem of mijn tanden poets aan Kevin moet denken. Onze Kampioen.

Opruimen

2007-09-09T20:20:00.000+01:00

Het gipsen is klaar. En dus kunnen alle restjes weg. Vandaag hebben we al die overgebleven halve (kapot getrapte) platen, scheve stukken, reepjes, kruimels en andere ongebruikte stukken gips verzameld. Op elke verdieping lag nog wel iets.

Na een flink uur opruimen en bezemen, lag onze kar vol en was het huis gipsvrij. Volgende week zaterdag ga ik naar de stort, om de kar te legen. Weer iets dat ik voor het laatst ga doen. Kinderachtig natuurlijk, maar ik verheug me er nu al op.

Klaar! (met gipsen)

2007-09-09T19:04:00.000+01:00

We zijn klaar! Met gipsen. Echt helemaal, op alle drie de etages! Geen lastig hoekje, wandje, plafond of nisje zijn we vergeten. Alles zit keurig in het gips. Trots ben ik, blij ook, en een beetje euforisch. Want dit zijn historische momenten - voor ons dan.

Ruim anderhalf jaar geleden werden 700 gipsplaten bij ons afgeleverd. De hele oprit stond vol. Eind september vorig jaar transporteerden we de platen naar alle verdiepingen, waarna het tijd was voor het echte werk: de gipsplaten op maat zagen en vastmaken.

Bijna een jaar later zijn we daar dus mee klaar. In die tijd hebben we het huis met enorme hoeveelheden bouwmateriaal opgevuld: minstens 850 gipsplaten, zo'n 30.000 schroeven en ongeveer 1,4 kilometer profiel zijn erin gegaan. Oh ja, en achter die gisplaten hebben we minstens 175 pakken rockwool weggedrukt.

Hoewel gipsen best leuk werk is, ging het toch ook vaak gepaard met de nodige frustratie en woede. Zo trapte Wilfred regelmatig een plaat aan flarden als het ding na zorgvuldig meten en zagen en nog eens meten en zagen niet bleek te passen. Of als hij met veel moeite zo'n 25 kilo wegende plaat op z'n plaats had gezet en het ding dan net besloot af te knappen. Dan hoorde ik ineens een oerschreeuw, gevolgd door een hels kabaal, en dan nog vaak een vloek of twee, drie.

Ook ik raakte af en toe behoorlijk opgefokt tijdens het schroeven zetten; mijn taak in het gipsproces. Dat overkwam me vooral wanneer ik schroeven in heel vreemde hoeken moest zetten. Dan stond ik op mijn tenen op de ladder of had me als een soort slangenmens in een nis gemanouvreerd, met in ene hand een schroef, en in de andere de boormachine. Net wanneer ik de schroef in dat lastige hoekje wilde boren, viel de schroef van de boormachine. Of zat er geen profiel achter het gips. Allemaal klein leed, maar genoeg voor het eens flink opzetten van de keel.

Goed, dat is dus allemaal achter de rug. Afgelopen woensdag dachten we al dat we er waren. Wilfred maakte het plafond op de tweede etage dicht. Ik stond er bij, keek ernaar en toen de laatste schroef erin zat, ging ik heel hard juichen. Echt.

Maar eenmaal op de begane grond zag ik dat ik te vroeg had gejuicht. Je hoort veel mensen die uitdrukking gebruiken, maar ik had het dus echt gedaan: te vroeg gejuicht. Want wat bleek: rondom de loopbrug ontbraken nog een paar plaatjes.

Afgelopen zaterdag waren onze trouwe klussers Joop en Sikke er. Zij mochten het gipsproces in deze boerderij officieel afronden. Een hele eer, vond ik.

Niet dat we er echt een ceremonie aan hebben gewijd. Ik heb een paar foto's gemaakt toen Sikke de allerlaatse schroef in het gips boorde. We hebben daarna een tijdje naar het resultaat gekeken. Tegen elkaar gezegd hoe mooi het is geworden. Een glaasje limonade gedronken. Dat was het wel. Allemaal niet heel feestelijk of speciaal.

Maar toch. Het is klaar.

Bouwmarkt

2007-08-19T19:42:00.000+01:00

Ik kom graag in bouwmarkten. En ik ben niet de enige vrouw, las ik vorige week in de krant.

Dames schijnen de bouwmarkt te hebben ontdekt als shoppingparadijs. En daarom is de omzet van bouwmarkten de afgelopen jaren weer gestegen. Het zal ook wel aan andere dingen hebben gelegen, maar wij vrouwen schijnen de Praxis, Karwei en Gamma van de ondergang te hebben gered.

Dat hebben ze deels ook aan zichzelf te danken, want het assortiment bestaat niet alleen meer uit saaie wc-potten, gipsplaten, rioolbuizen en hamers. Een beetje zichzelf respecterende bouwmarkt heeft minstens een kwart van de zaak vol staan met knusse dingen, zoals kussens, kinderlaarsjes, tafelkleden, vuurkorfjes en lounchebanken.

En dat vinden vrouwen leuk, blijkbaar. Ik in elk geval wel, geef ik ruiterlijk toe. Ik vind het zelfs best gezellig. In die bouwmarkten. Okay, dat laatste is niet helemaal waar, maar als je ergens maar vaak genoeg komt, past je geest de werkelijkheid een beetje aan. In mijn favoriete bouwmarkt kom ik zelfs zo vaak, dat ik het personeel al bij de naam ken. Nog even, en ze nodigen me uit op hun verjaardag.

Omdat ik vrouw aan huis ben in de bouwmarkt, weet ik ook alles te liggen. Verf, mengmachine voor de verf. Latten. Schroeven. Lampjes. Zaag. En sinds kort weet ik ook waar de haakse slijpers liggen. Pardon? Juist, de haakse slijpers.

Dat zijn een soort kleine flex-jes. Kleine machientjes met een slijpschijf erop. Heel handig voor het doorsnijden van stalen bedrading in betonnen vloeren. Heel toevallig was dat precies hetgene wat er bij ons moest gebeuren. Aangezien we nog niet zo'n haakse slijper hadden, hebben we er één gekocht. Van het merk 'Skil'. Niet de duurste, maar ook niet de goedkoopste.

Feike, die ons gisteren hielp, mocht de Skil als eerste uitproberen. Een hele eer. Nadat hij twee of hoogstens drie dikke stalen draden had doorgeflext, hield de Skil ermee op. Gewoon, zoals ik het zeg. Hij deed niets meer. En het lag niet aan de stroom. Dat heb ik gecheckt. De Skil had er geen zin meer in.

Lullig natuurlijk, maar niet erg. Om twee redenen: overbuurman Jan had nog een haakse slijper die het wél deed (merk Bosch...). En ik heb nu een goed excuus om morgen weer naar de bouwmarkt te gaan. Met de Skil, en het bonnetje. Hoera. Kijken of er nog nieuwe kaarsjes zijn!

Fanatiek

2007-08-19T18:38:00.000+01:00

Goed nieuws. We worden fanatiek. Dat waren we de afgelopen anderhalf jaar natuurlijk sowieso wel. Anders stond er nu niet een huis. Maar het is toch anders.

Het is een beetje vergelijkbaar met de periode net nadat we ons krot hadden gekocht. Als halve wilden gingen we toen aan de slag. Vrolijk om half zeven ’s ochtends er al uit op zaterdag, enthousiast broodjes smeren, fluitend de werkkleding aantrekken, zingend de boel slopen. Dat soort werk.

Hoe anders ging het de afgelopen maanden. Chagrijnig op staan om half acht, moe koffie zetten, langzaam op gang komen, zoveel mogelijk smoesjes verzinnen om maar niet te hoeven verven, eerder stoppen dan gepland, en vaak op internet kijken naar leuke reisjes.

Natuurlijk, op sommige dagen was het klussen best leuk. Maar de meeste dagen had ik vooral zin in andere dingen. Het maakte eigenlijk niet uit wat, zolang het maar niets te maken had met hamers, gips, de stort of stof.

Sinds afgelopen zomervakantie is dat - gelukkig - anders. We waren van plan weg te gaan, maar uiteindelijk hebben we drie weken lang gewerkt aan het huis en de tuin. Daardoor schoten we enorm op. En daardoor werd langzaam duidelijk dat we onze planning – eind dit jaar klaar – wel eens zouden kunnen gaan halen. En dat gaf en geeft mij, burger, weer moed.

Sindsdien heb ik weer zin in woensdag en zaterdag, de klusdagen. Ik verheug me er zelfs op. Bedenk de avond van te voren wat ik zal gaan verven. Eenmaal vervende, geniet ik gewoon. Neurie ik af en toe een deuntje, of zing vals mee met de liedjes op de radio.

Mijn fanatisme gaat zelfs zo ver, dat ik na afloop telkens heel trots en heel lang en met een hele grote grijns het pas geverfde stukje dakgoot, kozijn of deur bekijk. Nee, bewonder.

Maar het kan nog erger. Vandaag heeft mijn fanatisme zijn (of is het haar) voorlopige hoogtepunt bereikt. Vriendin Ingrid en ik waren gisteren bezig geweest met het verven van het verandaplafond. Maar we hadden de klus niet af gekregen. En voor het eerst sinds tijden ergerde ik me daar aan. En Wilfred ergerde zich met mij. Zo erg, dat we het plafond vanmorgen hebben afgemaakt. Op zondag! Onze heilige rustdag.

Blij dat ik was. Trots. Maar ook achterdochtig. Want eigenlijk kan dit helemaal niet, moeten we het klussen na 20 maanden spuugzat zijn. Misschien ligt het aan de verf. Werken die giftige dampen als een soort speed. Waar je helemaal fanatiek van word. Prima. Doe mij er nog maar wat van.

Keuken kopen

2007-08-07T11:25:00.000+01:00

Ons huis is nog niet af, maar onderdelen van de keuken hebben we al binnen. Vorige maand is de afzuigkap bezorgd, een week geleden kwamen gootsteen, fornuis, vaatwasser en oven. In oktober volgen de kastjes en ladeblokken, en als afsluiting arriveert het aanrechtblad rond november.

Dat komt zo. We wilden het liefst een complete keuken kopen. Gewoon, zoals de meeste mensen doen. Ben je in één keer van het gezeik af. Maar na een jaar keukenzaken bezoeken, hadden we nog niets gevonden dat mooi én betaalbaar was. Dat eerste was het probleem niet, dat tweede des te meer.

Omdat de bouw van alleen het huis al bergen geld kost, is er niet zoveel meer over voor de keuken. Een luxe Bulthaup zit er voor ons niet in, eerder iets van de Keukenconcurrent. Maar daar dragen de verkopers van die foute pakken en schoenen, en hebben ze van die ranzige verkooptechnieken. Zo wilden ze ons bij Brugman ‘van de markt kopen’. Sorry? Wat? ‘U krijgt de keuken mee voor 12.000 euro, maar dan moet u nú wel uw handtekening zetten onder het koopcontract’, legde de amper volwassen verkoper uit. Ik kwam niet meer bij.

We besloten daarom de keuken zelf te gaan opbouwen. Als we een huis kunnen bouwen, dan toch zeker ook wel een keuken. Op internet kochten we apparatuur, wat honderden euro’s scheelt. Via de gouden gids vond ik een aardige timmerman die voor een leuke prijs een mooi houten aanrechtblad maakt. Bij een Deense keukenzaak (ja, toch) bestelden we kastjes, ladeblokken en een kraan. De installateur gaat de boel monteren. En dat allemaal binnen het budget.

Het klinkt eenvoudig – en echt moeilijk was het ook niet – maar jeetje, wat een tijd kostte het! Echt uren hebben we op internet gesurft op zoek naar de beste apparatuur voor de beste prijs. Uren hebben we gemaild, gebeld en onderhandeld met timmermannen (en eerst ook nog met betonboeren, omdat we een betonnen aanrechtblad wilden). Uren hebben we nagedacht over de juiste maat, kleur en merk van de kastjes.

Pas eind juni waren we eruit. Hadden we alles besteld, alles besloten. Ik weet nog hoe blij ik toen was. Alsof er een enorme bulldozer van mijn schouders werd gehaald, zo bevrijd voelde ik me.

Het enige wat we nu nog moeten doen, is geld overmaken en wachten tot de boel bezorgd wordt. Dat gaat me wel lukken.

Foutje hersteld

2007-07-15T20:32:00.000+01:00

Natuurlijk willen we het niet, maar toch doen we het wel eens: een fout maken. Zo kwamen we er bij de aanleg van het rookkanaal achter dat het precies voor een dakraam op de tweede etage langs zou lopen. We konden er niets aan doen. Ja, hooguit de open haard een paar meter verplaatsen, maar dan zou 'ie op een heel rare plek komen te staan in de woonkamer. Een bocht in het rookkanaal maken, was evenmin een optie, want dan zou de kachel geen 'trek' meer hebben.

Dus zat er niets anders op dan het raam te verplaatsen. Dat hebben Joop en Sikke afgelopen zaterdag gedaan. Een fijn klusje, op minstens negen meter boven de grond. Maar Joop en Sikke hebben geen hoogtevrees, zeggen ze. Ik geloof ze meteen, als ik ze als een stel acrobaten op het dak heen en weer zie lopen.

Nog geen zes uur hadden ze nodig voor de operatie. In die tijd hebben ze eerst het dakraam eruit gehaald, daarna een meter verderop een nieuw gat gezaagd, daar het dakraam ingezet en toen het oude gat aangeheeld met een dakplaat en kit, veel kit. Om de boel waterdicht te maken. Tot slot legden ze de dakpannen over het oude raam heen en leek het alsof het raam nooit op een andere plaats had gezeten.

Ook aan de binnenkant is het resultaat fantastisch. Geen buizen meer voor het raam. Gewoon een raam zoals een raam hoort te zijn. Vrij, zonder gekke blakkades.

Toch is het daarmee nog niet klaar. Want terwijl we de ene fout hebben hersteld, maken we gelijk een nieuwe. Tijdens het zagen van het gat lieten Joop (of Sikke) de zaag vallen. Het ding gleed met een flinke vaart lang het dak, om een paar meter lager in de dakgoot tot stilstand te komen. Daar boorde de punt van de zaag een flink gat in het zink van de goot.

Morgen daarom maar even de installateur bellen, om te vragen of hij het gat dicht wil solderen. Ben benieuwd wat voor fout er daardoor weer zal ontstaan.

Betonvloer

2007-06-25T21:25:00.000+01:00

Maandagochtend. Tien voor zeven. Vroeg dus. Ik lig nog in bed – want heb vakantie – als ik wakker word van allerlei geluiden buiten. Ik kijk door het raampje en zie wel tien grote kerels bij ons huis staan en een busje van Rocda Vloeren; het bedrijf dat onze betonnen afdekvloer gaat maken dinsdag. Morgen dus. Niet vandaag. Maar blijkbaar is de planning gewijzigd.

Inderdaad, vandaag gaat het toch echt gebeuren, vertelt de stevige opperman Dirk als ik half in coma de voordeur open doe. Terwijl ik bedenk hoe we de boel een dagje uit kunnen stellen zodat ik weer kan gaan slapen, rijdt een giga betonmolen de oprit op. Dat wordt helemaal niets verzetten, bedenk ik balend, en ga samen met Wilfred aan de slag.

Want ineens moet er van alles gebeuren. Deuren van de boerderij openen. Onze auto’s aan de kant zetten om plaats te maken voor Rocda’s wagenpark. Een wat norse Dirk aanhoren die overal commentaar op heeft: de kozijnen zijn te laag, de dilatatievoegen te zacht en de stopcontacten te los. Bellen met de installateur om te zeggen dat hij per direct een mannetje moet sturen om al die ‘fouten’ te herstellen. En natuurlijk koffie zetten, veel koffie zetten.

Na een uur als een stel wilde gekken (want nog slaperig en in onze pyjama) rond te hebben gerend, staat alles en iedereen klaar om het beton te gaan storten: twee mannen houden de wel twintig meter lange betonslurf vast, eentje staat aan het uiteinde om de slang te verplaatsen, een andere jongen peilt de hoogte van de vloer met een meterpeil, drie mannen harken het beton aan, één man regelt de betonmolen en wat de laatste man doet, ben ik vergeten.

Het ziet er enorm chaotisch uit. Iedereen harkt en spuit en drukt en roept. Maar toch ligt de 14 m3 beton er voor ’s middags twaalf uur in. Tijd voor het gezelschap om plaats te maken voor twee rustiger en wat oudere heren die al achttien jaar in het betonvloerenvak zitten.

Hun specialiteit: de vloer glad afwerken. Dat doen ze met speciale machientjes die eruit zien als een soort stok met handremmen en onderaan een heel hard rond draaiende curlingschijf. Om één uur ’s middags beginnen ze met ‘boenen’, en zeven uur later zijn ze klaar. Helemaal zwart van de poederkleurstof en grijs van het beton komen ze uit de boerderij lopen. Moe, maar tevreden, schat ik zo in. En als zij dat niet zijn, dan wij wel.

Vloerverwarming II

2007-06-25T19:53:00.000+01:00

Na een week hard werken zat 'ie erin: de vloerverwarming.

Het leverde een mooi lijnenspel op.

Vloerverwarming

2007-06-20T06:51:00.000+01:00

Eindelijk is het zover: onze installateur Bokma legt deze week de vloerverwarming aan op de begane grond. Al maanden geleden hadden we afgesproken dat hij rond 18 juni daarmee zou beginnen. Zodat hij daarmee rekening kon houden in zijn planning, en wij ook.

Vooral dat laatste is belangrijk, omdat wij niet echt volgens een strak schema werken. Omdat we gemiddeld maar twee dagen per week klussen, lukt dat gewoon bijna niet, zo merkten we het afgelopen anderhalf jaar. Als we wat afspraken met bijvoorbeeld onze installateur, waren wij eigenlijk nooit op tijd klaar, liepen wij altijd uit.

Maar deze keer is dat niet het geval. Al in maart wisten we dat Bokma deze week met de vloerverwarming aan de slag ging, en dat de week erop de afwerkvloer van beton wordt gestort. Harde deadlines dus, met twee bedrijven, waar we ons deze keer echt aan moeten houden. En dat doen we dus.

Het betekende wel hard doorwerken. Om de vloerverwarming te kunnen aanleggen, moet de hele begane grond namelijk brandschoon zijn. En dat was 'ie absoluut niet. Is 'ie zelfs nog nooit geweest sinds we de boerderij hebben gekocht. De vloer lag altijd wel vol met iets: gereedschap, gipsplaten, isolatiemateriaal, fietsen.

We hebben daarom eerst alle gipsplaten weggewerkt en daarna zijn we gaan opruimen. Dat wil zeggen: Wilfreds collega's zijn gaan opruimen. Die kwamen vorige week een dagje naar Friesland voor een bedrijfsuitje. Dat uitje bestond onder andere uit twee uurtjes klussen bij ons op de boerderij. Je denkt misschien: 'wat kan je nou helemaal doen in twee uur?'. Nou, heel veel, zeker als je met ruim twintig man/vrouw bent.

Om tien uur arriveerden ze, en om twaalf uur stond alle troep van de begane grond op de eerste verdieping (en hadden ze ook nog de tuin aangeharkt, bakstenen versleept en een paar pallets aan gort gehakt). Het enige wat wij nog moesten doen, was een paar zware dingen naar boven tillen en een avondje vegen. Grote dank dus, jongens en meisjes van de Woonplaats! Ook namens onze installateur.

Plafond

2007-06-06T18:47:00.000+01:00

We zitten helemaal in de plafonds. Nu op de meeste wanden een gipslaag zit en de installateur een groot deel van het huis van elektriciteit en waterleidingen heeft voorzien, zijn de plafonds aan de beurt.

Op zich is het een rotklus: gipsplaten op een bijna drie meter hoog plafond schroeven. Krijg maar eens een 25 kilo zware plaat van drie meter lang en anderhalve meter breed precies op de juiste plek in het plafond geschroeft. Spierpijn en woedeaanvallen gegarandeerd.

Gelukkig zijn ze in de bouw niet achterlijk en zijn er allerlei apparaten uitgevonden om het leven van bouwvakkers te veraangenamen. Zoals de gipslift, een soort handbediende takel op wielen waarmee je een gipsplaat snel en makkelijk tegen het plafond kunt drukken. Onze buurman Harm, een timmerman, was er lyrisch over en zei dat we niet zonder konden.

Nou ben ik meestal wat sceptisch als het om adviezen van buurmannen gaat - ze weten het altijd beter - maar in dit geval wilde ik de gok wel wagen. Dus toen we rond Hemelvaart eindelijk met de plafonds konden beginnen, stond ik bij een gereedschapverhuurbedrijf - prachtig woord - op de stoep om zo'n lift te huren. Na een korte uitleg lag het ding ter grootte van een kleine kerstboom opgevouwen achterin de auto.

Ik was natuurlijk erg benieuwd of buurman Harm gelijk zou krijgen. Aangezien ik nog altijd uitgeschakeld ben wegens rugklachten, hadden onze klushulp Joop en zijn schoonzoon de eer om de lift als eerste uit te testen. Lang hoefde ik niet naar die twee te kijken om te weten dat buurman Harm niets teveel heeft gezegd.

Het ding werkt perfect: gipsplaat erop leggen, even takelen, wat heen en weer rijden net zolang totdat de plaat strak ligt, nog een beetje takelen en schroeven maar. Op wat kleine minpuntjes na - de wielen lopen wat stroef - waren de heren zeer te spreken over de lift.

Die mening delen ook Wilfred en Jimmy (éen van onze andere vaste en tevens zeer ervaren klusser - kijk maar naar z'n blauwe overall, een echte Dickies). Die gingen vandaag voor het eerst met de lift aan de slag.

En met succes. Na een middag hard werken hadden ze de halve woonkamer voorzien van gips. Dat is trouwens een prachtig gezicht: het wit knalt ervan af. Weg chaotisch ogend isolatiemateriaal, weg leidingen, weg draden, weg houten latten. Eindelijk rust aan de ogen.

De lift is dus officieel goedgekeurd en mag blijven. Net zolang tot op alle plafonds een gipsplaag zit. En dat kan, zoals altijd, nog wel even duren.

Veel mannen

2007-05-20T21:05:00.000+01:00

Soms zijn er van die klusdagen dat ik helemaal gelukkig ben. In het begin was dat bijna elke klusdag het geval. Stralend tilde ik de 450e gipsplaat naar binnen, kinderlijk enthousiast stond ik bakstenen schoon te bikken, fluitend bracht ik het zoveelste karretje puin naar de stort.

Nu, anderhalf jaar na de start, worden die dagen in rap tempo schaarser. Het nieuwe is er al lang af, het schiet nooit genoeg op, dingen zitten tegen (bouwtekening van de trap blijkt verkeerd en moet worden aangepast, een van onze vaste klussers belt ineens af, budget wordt voor de zoveelste keer overschreden) en de vermoeidheid eist snoeperhard zijn tal. Als op zaterdag om half acht de wekker gaat - in plaats van om half zeven zoals in het begin - gaan de ogen steeds minder makkelijk open, trek ik de gele overall met steeds meer tegenzin aan.

Vorige week zaterdag was een aangename uitzondering op deze regel. Dat kwam zo. Er waren die dag maar liefst vijf sterke en handige mannen tegelijkertijd bezig in de boerderij. Vijf stuks! Drie meer dan anders. Dus drie keer zoveel actie dan normaal. We hadden zoveel mannen opgetrommeld, omdat we weer eens moesten takelen. Ruim honderd gisplaten moesten naar de tweede etage, en verder moesten de radiatoren en de cv-ketel omhoog. Dat doe je niet met z'n tweetjes, en zeker niet als je, zoals ik, een zere rug hebt.

Vijf mannen (en ik) zaten die ochtend dus bij ons aan tafel koffie te drinken, waarna ze om half negen keihard los gingen met het betere sjouwwerk. Terwijl de heren zich in het zweet werkten op ladders en wiebelige brugconstructies, bediende ik de takel - een pittig klusje. Als de lading omhoog moest, drukte ik op de rode knop. Was de takel leeggehaald en kon 'ie naar beneden, dan drukte ik op de zwarte knop. Ik had het er maar druk mee.

Bij de twee voorgaande takelacties liep ik zelf mee te zeulen. Vloog ik trap op en trap af, was mijn T-shirt na een half uurtje sjouwen al doorweekt. Nu niet. Nu stond ik rustig met de gele afstandsbediening in mijn hand naar al die hard werkende kerels kijken. Even moest ik wennen aan deze nieuwe positie van bankzitter, baalde ik dat ik niet mee kon spelen. Maar eerlijk is eerlijk, al na de eerste takelsessie voelde ik me prima thuis in de dugout. Glunderend drukte ik afwisselend op de rode en de zwarte knop, onderwijl de mannen instructies en conplimentjes gevend.

Nog blijer werd ik toen de mannen na de lunch - die ik natuurlijk had bereid - klaar waren met het takelen en met andere klussen begonnen: lassen, kangoën, graven, timmeren. Ineens leek uit elke hoek bouwlawaai te komen, leek er in elke nis een man iets te doen met hamer, boor of schep. Alsof die schreeuwlelijk van 'Extreme Home Make Over' ons huis was binnengevallen met honderd man personeel om de boel binnen een week helemaal te verbouwen. Heerlijk vond ik het. Ook al was het huis aan het einde van de dag niet af.

Bezem

2007-05-08T11:44:00.000+01:00

Ik heb de bezem herontdekt. Dat komt zo. Sinds we bouwen, produceren we enorm veel troep. Okay, we zijn misschien geen Shell of McDonalds, maar voor een particulier vind ik het toch een indrukwekkende hoeveelheid.

Zo ben ik de afgelopen anderhalf jaar al minstens vijftig keer naar de stort gereden. Karren vol gips, metalen profielen en puin heb ik er geleegd, soms zelfs hele muren. Ook liet ik er meters plastic achter. Alleen al met het plastic dat om de 125 pakken rockwool zat, kon je gemakkelijk een legertent bouwen.

Hout. Ook zoiets. Minstens een kwart van de tuin ligt vol met allerlei soorten en maten. Van stukken dakgootomtimmering, mdf en multiplex tot blokjes hardhout, grenen latten en grauw geworden pallets. Leuk voor de open haard, straks.

Maar het beste zijn we in het produceren van klein grut-afval, zoals zaagsel, plastic buisjes, restjes isolatiemateriaal, kapotte schroeven, stukjes gips en stof. Vooral heel veel stof. Wilfred hoeft maar te zagen in een gipsplaat of stuk hout, en de vloer ligt er weer vol mee. Ook de installateurs - die sinds januari bezig zijn met het aanleggen van elektra, gas en water - zijn keien in het maken van rotzooi.

Vandaar dus dat we regelmatig moeten opruimen. Dat gebeurt op de ouderwetse manier: met de bezem en daarna veger en blik. Geen stofzuigers; die kunnen dat grove stof helemaal niet aan. Houden er na een maand al mee op als ze daaraan beginnen.

Ik zuig tegenwoordig dus niet meer, maar ik veeg. En dat is reuze leuk, want heel ontspannend. Terwijl ik heen en weer bezem, kan ik heel goed nadenken. Over werk, afspraken, relaties, de katten, het leven. Dat is heel handig, want al vegend ruim ik behalve het huis, ook mijn geest op.

Of ik krijg de meest briljante ingevingen. Ineens weet ik welke kleur we op de muur moeten doen, waar die reportage over moet gaan, of wat ik voor mijn nichtje zal naaien. Soms kom ik al bezemend zelfs in een soort trance, waarbij ik niets meer hoor, volledig op ga in ons grote, stoffige huis.

Lang leve de bezem dus. Ook al moet ik bekennen dat ik later, als we zijn uitgebouwd en daadwerkelijk in dit huis wonen, waarschijnlijk toch weer naar de stofzuiger zal grijpen. Lekker snel, lekker makkelijk. Maar tot die tijd blijf ik de bezem trouw.

Rug II

2007-05-08T09:46:00.000+01:00

De rug. In februari schreef ik al dat de mijne nogal zeer deed. Dat er voortdurend pijnscheuten door heen gingen als ik op stond uit bed, bank of stoel. En dat ik dus maar weer eens naar mijn fysiotherapeut zou gaan. Dat heb ik gedaan.

Tom - zo heet 'ie - schrok een beetje van mijn rug. De boel was flink geïrriteerd. Zo erg zelfs, dat hij me per direct op non-actief stelde. Ik mocht bijna niets meer: niet te lang zitten (handig als je veel achter de computer en in de auto zit voor je werk), niet meer hardlopen (leuk als je net mee zou doen aan een 10 kilometer-wedstrijdje), maar vooral: niet meer klussen (helemaal fijn als je een huis bouwt). Ik mocht niet eens meer in de buurt komen van een hamer.

Zo kwam het dat ik de ene dag nog isolatiemateriaal in het plafond duwde, en de andere dag ziek thuis zat. Mooi klote, als bouwvrouw zijnde. Ik baalde enorm. Ineens moest ik het klussen aan Wilfred en vrienden overlaten, hing mijn gele overall ongebruikt aan een haakje, zette ik koffie in plaats van gipsplaten, kon ik alleen nog maar wandelen en liggen; de enige activiteiten die Tom nog wél toestond.

Maar na wat scheldkanonnades en een paar dagen afkicken, vond ik het helemaal niet zo erg dat ik tijdelijk was uitgeschakeld. Wat een rust! Geweldig. En dat twee weken lang!

Inmiddels ben ik weer een stuk opgeknapt, mede dankzij veel professioneel gekneed, gemasseer, gekraak en tientallen stevige ontstekingsremmende pillen - 'paardenmiddelen', volgens de bedrijfsarts. Ik werk weer, maar klussen doe ik nog altijd niet. Ik houd het op de verzorging van mensen die dat laatste wél kunnen, verven, opruimen, en het regelen van alles wat geregeld moet worden voor de bouw.

Echt veel vertraging heeft de bouw door mij niet opgelopen, omdat Wilfred altijd maar blijft doorgaan. Vraag is alleen hoe lang nog. Want afgelopen zaterdag, na acht uur timmeren, liep ook hij ineens krom. 'Door mijn rug gegaan', zei hij heel zielig. Ach, ooit komt dat huis wel een keer af.

Vakantie

2007-05-03T10:20:00.000+01:00

Ik heb vakantie. Dat wil zeggen: zo staat het bij mijn werkgever in de boeken. In de praktijk heeft dit weekje vrij weinig met uitrusten en ontspanning te maken.

Het staat - zoals de meeste dagen sinds we de boerderij hebben gekocht - bijna volledig in het teken van klussen, bouwen en regelen. En van verkoudheid, want de eerste dag van mijn vakantie lag ik met een fikse snotterbel op bed. Ook dat is inmiddels vaste prik sinds de verbouwing: een paar dagen vrij worden steevast beloond met een griepje.

Met een zakdoek en kruik binnen handbereik begon ik woensdagochtend met het afwerken van ons to do-lijstje. Zo moest ik bellen met ene Abe Hengst, een spacwerker en stukadoor. Ik moest hem vragen of hij een keer bij ons langs wil komen voor het maken van een offerte. En ik moest bellen met onze installateur Bokma om te vragen wie onze nutsvoorzieningen gaat aanvragen, en doorgeven dat de vloerverwarming er voor 25 juni in moet zitten. Verder: bellen met bedrijven die promatectplaten kunnen leveren. Dat brandwerende materiaal hebben we nodig voor de omtimmering van het rookkanaal. Aangezien het nogal duur spul is - ruim 75 euro per vierkante meter - loont het de moeite vaak wel om meerdere leveranciers te bellen.

Na die paar telefoontjes stonden vader en zoon Robin van de Pall uit Zuidhorn op de stoep met een enorme vrachtwagen. Daarin zaten honderd gipsplaten die we een tijd geleden hadden besteld. Want we kwamen een paar tekort voor de tweede etage. Ook dat is inmiddels normaal: dat we te weinig van alles hebben: te weinig rockwool, te weinig mdf, te weinig balken, te weinig verf, te weinig latten. En dat we dus moeten bijbestellen. Vandaar dat er vandaag weer een vrachtje werd afgeleverd. Dat leverde trouwens de nodige opstoppingen op, vooral toen er een dikke tractor aan kwam. Actie op het platteland!

De rest van de middag heb ik vier kozijnen geschilderd. Na het avondeten maakten Wilfred en ik een nieuw to do-lijstje voor de volgende dag en dronken we ineens koffie met Abe Hengst, de spacwerker. Die had onverwachts een vrije avond en wilde graag langs komen. Abe is van het type veel lullen, dus vandaar dat hij al sterke verhalen vertellend ons huis door is gelopen om de boel te inspecteren. Conclusie: hij wil wel een offerte maken. Maar daarvoor moet hij wel eerst weten hoeveel vierkante meters er gestukadoord en gespact moeten worden. En hoeveel 'rechte hoeken' er gedaan moeten worden. Ja ja. Weer een nieuw punt voor het to do-lijstje dus.

Op het in ontvangst nemen van de promatectplaten na - zojuist bezorgd - is het vandaag een semi-rustdag. Met zowaar tijd voor een wandeling en een eetafspraak. Maar vrijdag en zaterdag staan weer als klusdagen te boek. Met veel verven, ritjes naar de stort, het ontvangen van een potentiële klant voor ons overschot aan dakpannen (eindelijk iets te veel van iets besteld!) en het bereiden van lunches voor het klusteam. En dan is de vakantie alweer bijna voorbij.

Verven

2007-05-02T10:41:00.000+01:00

Ik weet het; de opwarming van de aarde is slecht en gevaarlijk voor mens, dier en natuur. Maar als vrouw op de bouw ben ik er stiekem heel blij mee. Want al die mooie zonnige, droge dagen komen erg goed uit als je de buitenkant van je huis moet verven. In ons geval betekent dat behoorlijk wat werk: de volledige dakgoot en minstens zestien kozijnen wachten nog op minstens twee verfbeurten. Samen zijn dat zeker enkele tientallen meters hout. En die mag ik onder handen gaan nemen.

Dankzij de klimaatverandering kon ik al begin april de verfkwasten uit de terpentine halen. Samen met klushulp Tineke begonnen we op het dakterras, om vorige week de voorgevel van het huis aan te pakken. En dat was helemaal niet erg. Al vervend namen we vanaf onze ladders de laatste nieuwtjes over onze levens door, om tegelijkertijd ook nog een lekker zomers teintje op te lopen. Zo is klussen helemaal niet erg. Hoewel we de volgende keer wel op een andere plek moeten verven, om ook de voorkant van benen en armen net zo bruin te laten worden.

Van mij mag dat weer nog best een tijdje van slag zijn. In elk geval zolang ik nog moet verven.

Rookkanaal

2007-04-20T19:47:00.000+01:00

In een droomhuis hoort een open haard. Met een zacht kleedje ervoor, en een kat en een man en champagne. De laatste vier heb ik al; de open haard over een tijdje ook. We hebben er wel even krom voor moeten liggen, maar dan heb je ook wat, weet ik sinds woensdag.

Die dag kwamen twee mannen langs om alvast het rookkanaal aan te leggen. En dat is nogal wat: Een enorme glimmende roestvrijstalen buis met een doorsnee van 32 centimeter. Die hebben de heren dwars door alle verdiepingen heen geramd, om 'm uiteindelijk elf meter hoger bovenop het dak weer naar buiten te laten steken.

De buis doet me denken aan van die bomen die midden op een bouwplaats staan, maar niet gekapt mogen worden omdat ze tot een beschermde soort behoren. Met als gevolg dat uiteindelijk het huis of het kantoor om de boom wordt heen gebouwd. Het voelt nu een beetje alsof er zo'n met-uitsterven-bedreigde-boom in ons huis staat. Want die gigantische buis doorkruist pontificaal de badkamer en loopt op de tweede etage pal voor een raam langs. Alsof het niets is.

Toch was dit de beste optie, besloten we na weken vergaderen over de plek van de open haard in de woonkamer. Een metertje meer naar links of juist naar rechts, of iets meer naar voren of toch nog wat naar achteren? Aan elke plek kleefde wel een nadeel: óf de buis zou op de vide in het zicht komen, óf hij zou veel te dicht bij een deur uitkomen, óf het kanaal zou een stalen flens doorsnijden. Helemaal handig.

Uiteindelijk vonden we de huidige locatie het beste, ook al betekent het dat we het raam op de tweede etage moeten verplaatsen, en we in de badkamer een wat breder douchewandje dan normaal krijgen. En dat terwijl de haard zelf er nog niet eens is. Maar ja, je moet wat over hebben voor dat knappende haardvuur.

Half negen

2007-03-10T17:52:00.000Z

Zo moe als onze kat Brokkie er hier uit ziet, zo moe waren wij vorige week.

Dat komt zo. Op zich was het een normale zaterdagse klusdag geweest. Om half acht eruit, om half negen beginnen. Paar keer pauzeren en om vier uur stoppen. Dan de plaatselijke kroeg in voor een paar biertjes om daarna een beetje aangeschoten onder de douche te springen thuis.

Wel anders deze keer waren de klusjes. Ik had me op de kango geworpen. Een elektrische breekhamer of drilboor. Je ziet bouwvakkers er wel eens mee in de weer, op de stoep of op de weg. En anders hoor je ze wel, want ze maken oorverdovend veel herrie.

Met zo'n kango moest ik een gat uit de betonvloer hakken, op de plek waar de meterkast komt. Ik had nog nooit eerder met zo'n ding gewerkt, maar na wat oefenen begon ik enthousiast te beuken op het beton. En ja hoor, de stukken vlogen eruit. Leuk werk, dacht ik toen nog.

Na een half uur dacht ik heel andere dingen. Gemene, nare, boze dingen, want ik begon die kango behoorlijk zat te worden. Mijn rug deed pijn, het schoot niet op, de beitel bleef telkens vastzitten, de machine voelde steeds zwaarder aan en de betonvloer bleek ook nog eens vol bewapening te zitten - zoals het hoort, maar dat kwam nu even heel slecht uit.

Bovendien was het ook nog eens heel vermoeiend en inspannend werk. Ik zweette en hijgde en moest af en toe op de grond zitten, tussen het puin, om bij te komen. En dat terwijl ik nog niet eens een kwart had gedaan.

Ik was daarom extra blij toen het vier uur was en ik eindelijk kon stoppen. De betonvloer lag aan diggelen, maar ik ook. Het bier sloeg er dus extra hard in, en toen ik had gedoucht, was ik zo sloom als een schildpad.

Omdat we geen zin hadden in koken, gingen we naar een lekker tapastentje. Alsof we dagen niet hadden gegeten, zo gulzig stortten we ons op de in spek gerolde dadels, spinazietaartjes, spaanse kaasjes en gamba's. Klussen maakt hongerig.

Rond acht uur waren we alweer thuis, helemaal kapot. Even hebben we nog een poging gedaan een film te kijken - die echt interessant was - maar we waren te moe om het verhaal goed te kunnen volgen. Om half negen staarden we elkaar met rode ogen aan en knikten. De dag had lang genoeg geduurd. Het was tijd om naar bed te gaan.

Vandaag doen we misschien wel hetzelfde. Ja, ons leven is echt heel spannend.

Binnenhuisarchitect

2007-03-01T15:50:00.000Z

We zijn bij Yvonne geweest, onze binnenhuisarchitect. Al vanaf het begin schetst, ontwerpt en tekent ze voor ons. Zo bedacht ze dat er een loopbrug in het huis moest komen. Briljant idee.

Ook deze keer kwam ze weer met originele suggesties. Stofjes voor onze nieuwe bank en loveseat, een stukje tapijt, kleuren die we op de muren kunnen verven, tegels in de wc en badkamer, plaatjes van wilde dessins voor op de wand. Erg gewaagd soms, maar boeiend en onverwacht.

Of we alle voorstellen overnemen, weet ik nog niet. Meestal moet ik ze een paar dagen op me in laten werken. Meestal is de conclusie dan dat ik ze prachtig vind. En meestal moeten we dan op zoek naar goedkopere alternatieven. Want design is geweldig, maar ook geweldig duur.

Behalve leuk, was het ook vervreemdend om het ineens weer over de inrichting van het huis te hebben. En je te verbeelden hoe het er straks uit komt te zien. Dat gebeurt niet zo vaak. Alleen als de nieuwe VT Wonen of Eigen Huis en Interieur in de brievenbus ligt. Of als we in een meubelzaak staan. Maar ook dat laatste komt maar zelden voor wegens tijdgebrek.

Meestal denk ik aan dingen die nu, of hoogstens volgende week, moeten gebeuren. Zoals het kopen van een nieuwe beitel voor de kangoo, het bestellen van nieuwe schroeven, het wegbrengen van een kar vol gips naar de stort. Het bellen van de aannemer om te zeggen dat hij nou eindelijk die lekkage op de tweede etage eens moet repareren. Of het controleren van de werkzaamheden van de elektricien.

Het was nogal schokkend gisteren om - met mijn hoofd nog vol bouwerige gedachten - bij het architectenbureau te zijn waar Yvonne werkt. Twee uur eerder stond ik nog het stof op te vegen in de boerderij, en nu bevond ik me ineens in een ruimte vol stalen van de meest prachtige tapijten, gordijnen, vloeren, tegels en stoffen.

Maar heerlijk was het ook. Want het drong tot me door dat het er waarschijnlijk echt van gaat komen. Dat het huis straks echt een keertje 'afwerkklaar' is en dat we dus de muren kunnen gaan stuccadoren en verven. Dat we gordijnen op kunnen gaan hangen, een vloer kunnen gaan leggen, en uiteindelijk met een enorm glas wijn voor de open haard kunnen gaan liggen, op een zacht tapijtje.

De hele terugweg heb ik gedroomd van het huis. Hoe mooi het gaat worden, hoe prachtig. Nog altijd droom ik een beetje. En dat probeer ik zo lang mogelijk vol te houden, liefst tot zaterdag. Langer zal me niet lukken. Dan schudden overall, stofmasker, handschoenen en isolatiemateriaal me weer fijntjes wakker.

Mannen op de bouw

2007-02-27T20:12:00.000Z

Hoe vervelend het klussen soms ook is, er is altijd één lichtpuntje: de mannen op de bouw!
Toegegeven, de één is leuker (om naar te kijken) dan de ander en sommigen hebben meer tekst dan hun collega's, maar het blijven kerels.

Natuurlijk hebben ze niet allemaal de gespierde torso's en knappe koppen van de tuinmannen en timmermannen in Desperate Housewifes of Sex in the City. Net zoals die acterende hunks geen Friese accenten hebben, of hangsnorren, bierbuiken, matjes of armen vol tattoos van naakte vrouwen.

Maar afgelopen zomer tijdens de hittegolf was het wel even serieus genieten. Shirtjes gingen uit, lange broeken werden verruild voor afgeknipte jeans. Beetje zon erop en hup, de zwetende lijven en sterke armen glommen me tegemoet. Ik had maar weinig fantasie nodig om me op de set van een vrouwenserie te wanen. Voor één keer hing ik niet de feminist uit en schonk ik met alle liefde limonade, koffie of biertjes in voor 'mijn' mannen. Voor één keer had ik even geen hekel aan klussen. Voor één keer was ik blij met de klimaatveranderingen.

Zolang het huis nog niet af is, mag het voor mij elke dag wel 30 graden zijn. Mannen hebben rokjes en jurkjes om naar uit te kijken. Ik bouwvakkers.

Rug

2007-02-27T18:57:00.000Z

Zo heb je een oprit vol isolatiemateriaal, en zo heb je een zere rug.

Afgelopen week leverde een bouwbedrijf een flinke bestelling bij ons af: 50 pakken rockwool en 400 meter houten vullatten, zoals die dingen heten. De chauffeur - een man met een grote fleecetrui en vriendelijke lach - zette het materiaal netjes op onze oprit. Een half uur werk had hij eraan. Nog een beetje zwetend kwam hij bij me aan tafel zitten. We praatten wat over de kantoorboekhandel die hij vroeger had, en dronken samen een kopje koffie. Zo gaat dat. Toen ging hij weer; hij had nog een ritje naar Rotterdam.

Het was voor het eerst sinds maanden dat er zo'n grote bestelling werd afgeleverd. Vorig voorjaar stond er elke week wel een vrachtwagen voor de deur. De een nog groter en nog met meer vracht aan boord dan de ander. De oprit stond permanent vol. En als we 'm weer eens leeg hadden gehaald, duurde het nooit lang voordat de een of andere machine, container of stapel gipsplaten het pad naar de voordeur weer blokkeerde.

We waren eigenlijk voortdurend aan het sjouwen met zwaar materiaal. Niet zo vreemd dus dat ik aan het einde van de zomer enorme rugpijn had en me bij de fysiotherapeut meldde. Na veel gekneed, gemasseer, geoefen en een partij steunzolen was de rugpijn in december weg. Tot afgelopen vrijdag die aardige meneer dat pakket rockwool kwam brengen.

Bij gebrek aan personeel bracht ik alle 50 pakken zelf de boerderij in, en dat geldt ook voor die vullatten. Behoorlijk zware jongens, trouwens. Ik zweette dus flink en voelde her en der wat spieren verzuren. Daarna isoleerde ik nog enkele plafonds. Ook een leuke klus voor rug en armen.

Na een hete douche had ik me 's avonds lekker op de bank genesteld met een glas wijn. Toen ging de telefoon. Ik stond op, maar bleef halverwege haperen vanwege de pijn in mijn rug. Een ouderwetse steek, vol erin. Voorzichtig ging ik weer zitten. En weg was de pijn. Totdat ik wat van de vloer wilde pakken. Huppatee. Weer raak.

Zo is dat sindsdien nog een paar keer gegaan. En ook een paar minuten geleden was het weer raak. Ik loop nu dus een beetje krom, en scheef ook. Sta wat onhandig op uit stoelen. Ga door de knieën als ik iets op moet pakken. Draai me heel langzaam om op bed. Allemaal niet praktisch voor een bouwvrouw. Morgen - woensdag, onze vaste klusdag - doe ik het voor de verandering daarom maar wat rustiger aan. Eén ding zal ik wel doen: de fysio bellen.

Isoleren

2007-02-21T19:21:00.000Z

Hier, drie vrouwen op de bouw. Van boven naar onder: Ingrid, Tineke en ik. Allemaal bezig met hetzelfde kloterige klusje: Het isoleren van het plafond. Met rockwool. Voor degenen onder u die niet weten wat het is: isolatiemateriaal van steenvezels. Ideaal spul om je huis mee warm en geluid mee buiten de deur te houden.

Tot zover de positieve eigenschappen. Want werken met rockwool is echt een verschrikking, zo weet ik sinds kort. Mijn vriend had ik er al over horen klagen en hoewel hij geen typische klager is, vond ik toch dat hij zich wat aanstelde toen hij hoestend en met rode ogen binnen kwam lopen na een uurtje isoleren. Ondanks handschoenen en mondkapje.

Totdat ik zelf de rockwool mocht gaan aanbrengen in het plafond. Ik had al eens wat van dat spul in een muur aangebracht, maar daar had ik geen noemenswaardige verwondingen aan overgehouden. Dit was andere koek. Duw maar eens een strook van dat materiaal recht boven je hoofd in een plafond. Alleen de beweging al - 'boven je macht werken' - is extreem irritant.

Maar als er dan ook nog van die kleine rockwoolvlokken naar beneden vallen, is de lol er snel vanaf. Want die vezels mogen dan een natuurproduct zijn, echt natuurlijk voelt het niet aan als je ze beetpakt, in je oog krijgt of inademt. Meteen begint je huid te jeuken, je oog te prikken en je keel zo erg te irriteren dat je keihard moet hoesten.

Toch maar die overall en handschoenen aangetrokken, dat Michael Jackson-kapje opgedaan en die heel charmante veiligheidsbril opgezet. Als een soort chrirug annex CO2-lasser ging ik opnieuw bezig. De handen en keel bleven ditmaal jeukvrij. En de ogen begonnen ook niet te irriteren. Maar ik was wel op slag blind. Want na 1 seconde ademen via een mondkapje ging die bril direct beslaan. Druk dan dat isolatiemateriaal maar eens precies op de juiste plek in het plafond.

Ik en ook Ingrid en Tineke weten nu dus dat Wilfred zich niet aanstelde over het hoge irritatie-gehalte van rockwool. Een van de elektriciens vertelde dat er zelfs bouwvakkers-in-spé een ander vak hebben gekozen omdat ze allergisch bleken te zijn voor rockwool. Zover is het nog niet met mij. Nóg niet. Maar ik moet nog 50 pakken. Tegen de tijd dat ik die heb weggewerkt, ben ik dat wel.